Intuïtie, denken en de ijsvogel

De situatie die aan woorden voorafgaat, heeft geen naam. Het weer bijvoorbeeld heeft op zichzelf geen enkele waarde. Wij ervaren het weer intuïtief en met ons denken noemen wij het bijvoorbeeld mooi, of lelijk. De betekenis is persoonlijk. Vaak is het intuïtief ervaren, het bewust zijn van iets,  zuiverder dan het bedachte belang.

Hoe zuiverder het bewustzijn hoe dichter de ervaringswaarde, van bijvoorbeeld een waarneming, bij je ware aard ligt. En moeten wij dat altijd onder woorden brengen? Je kan iets ook alleen ervaren, zonder woorden of denken. Ik zag vanochtend iets. Wat ik toch zonder denken betekenis wil geven, delen.

Op het pad, waarop ik loop, vliegt over een sloot een ijsvogel. Hij gaat zitten op een tak. Ik ‘vang’ hem met mijn verrekijker. Dan duikt hij in de sloot en ben ik hem even kwijt. Hij vliegt op. In zijn bek hangt een visje. Dan verdwijnt hij uit beeld en ben ik hem kwijt. De lezer mag zelf, intuïtief of bedacht, raden wat mijn gevoelens waren.

Simone Weil zei: We moeten onze intuïtie gebruiken. De intelligentie heeft een sociaal en praktisch doel, maar ze stelt ons niet in staat af te dalen tot onze diepste natuur. (Diepste natuur is wie we werkelijk zijn – onze aard).

Dit stukje is geschreven na het lezen van Nisargadatta Maharaj en Simone Weil en mijn eigen begrip en intuïtie daarvan.

 

Hoera ik kan staan

Vannacht, zaterdag op zondag, is de zomertijd ingegaan. Ik heb daar vaak alleen ’s avonds last van, want een uur eerder naar bed. Vroeg opstaan is voor mij nooit een probleem geweest. Ik stap dan ook mijn bed uit en ga naar beneden. Zet wat thee en neem tussen de yoga oefeningen door kleine slokjes. Na drie kwartier, ik ben net klaar met mijn sessie, komt José naar beneden en even later Femke, Joren en Ilian. Die laatste lees ik voor uit een boek waarin, heel toepasselijk paaseitjes zijn verstopt. Ilian zoekt ze op om kaartjes in het boek om te draaien. Daarachter zitten zij verstopt.

Daarna is het etenstijd. Als mijn buik vol is, maak ik mij klaar voor een wandeling naar het Witte Kerkje. Op de heen- en terugweg pik ik wat regendruppels en windvlagen op. Tussendoor doet de yoga zijn werk en spreek ik mijzelf opbouwend toe. Ik heb zin in de dag!

Thuis zit Femke met Ilian op de grond en breidt Joren een trui. Met een glimlach kijken José en ik als opa en oma toe. ‘Jaaa’ roept Femke. ‘Hij kan het’. ‘Goed zo’ zegt José. Ilian brabbelt wat. Hij heeft de handen van zijn moeder vast en trekt zich op. Hij kan staan!

Tevreden en blij kabbelen wij allen door de ochtend. Met Femke en Joren doe ik nog even een boodschapje en dan is het lunchtijd. Ilian gaat nog even aan de borst, waar Femke erg vrolijk mee is. Als Ilian genoeg heeft, dommelt hij in slaap en mag naar bed. Nu is het tijd voor José om naar buiten te gaan.

Rustig en vrolijk sluipt de dag op zijn eind. ‘Nog even een foto pa’ roept Femke. Voorzichtig til ik Ilian op … Hoera ik kan staan met mijn kleinzoon in mijn armen. Daarna geef ik hem aan José. Kersverse grootouders en hun kleinzoon. Hoera! 

  

I'll be back

Oftewel, vrij vertaald: Ik zal terug komen. Het was een uitspraak van de Terminator, nadat zijn tegenstander dacht hem verslagen te hebben. Ik vind de uitspraak wel op mij van toepassing. In ieder geval inspireert hij mij. Net zoals ‘the boys are back in town’ van Thin Lizzy. Langzaam keer ik terug naar waar ik vandaan kwam.

Oude gewoonten herleven als ik de voordeur op slot draai en ik al in de straat loop. Is alles op slot? Ja natuurlijk. Toch ga ik kijken. Voor niets dus. Met stevige pas wandel ik na de controle naar het metrostation, check in en ga met normale passen de trap op. Voor mijn neus rijdt de metro weg. De tweede gaat over een minuut. Vlug stap ik in. Voor mij zit een klein meisje iets op te peuzelen. ‘Met kleine hapjes eten hoor. Weet je wat je proeft?’ vraagt haar moeder. ‘Aardbeien’, klinkt vrolijk het antwoord. ‘Ja, goed zo’. ‘Goed kauwen hoor’.

Op tijd ben ik bij groepstherapie. Er staat een parcours klaar. Vol op- en afstapjes, slaloms, een trap en een oefening waarbij je moet gaan staan vanuit een lage kruk, naar een bed moet lopen en gaan liggen, om weer op te staan, naar de kruk moet lopen en gaan zitten. Deze lange zin construeren en opschrijven is haast net zo vermoeiend als de oefening.

Daarna mag ik fietsen. Met niet een, maar drie begeleiders. ‘Kijk goed vooruit en trap wat harder’, hoor ik na een tijdje. ‘Ik doe mijn best en na een aantal meters haken de begeleiders moe af’. ‘Probeer nu eens je handen uit te steken en achterom te kijken’, is de volgende opdracht. Het is geen enkel probleem. 

Volgende week mag ik proberen in het verkeer te fietsen en thuis op mijn herenfiets op en af te stappen. Mocht dat laatste niet lukken, een universele fiets biedt dan uitkomst. Geen enkel probleem. Ik zal terugkeren naar waar ik vandaan kwam. Althans dat is diep van binnen mijn bedoeling.         

Het Andere en Ik

In vrijheid buiten zijn, dat vind ik een van de fijnste waarden. Buiten kom ik cognitief en fysiek vaak tot rust. Wat mij bezig houdt komt zonder dwang aan de oppervlakte en vindt zijn weg tot inzicht. Ooit schreef ik een scriptie over Freinet, een onderwijzer die naar buiten trok met zijn leerlingen. Simone Weil was daar ook een voorstandster van – lekker buiten op een grasveld filosoferen. Onder een hoge cederboom bijvoorbeeld.

Liberalisme is een goed punt, want: vrijheid, gelijkheid van het individu. Neoliberalisme vind ik wat minder omdat: imperialisme, kapitalisme vaak ongelijkheid geeft. Hard werken, weinig loon. In wie zijn voordeel …

Weil sprak van een uitbuiting die armoede, ziekte en overspannenheid veroorzaakt. Zijn dat niet de factoren die zich ook nu afspelen? Door de competitieve drang vervreemd de mens niet alleen van zichzelf, maar ook van de ander. De mens is geen egoïstisch-, maar sociaal wezen, die juist naar verbondenheid met de ander streeft.

Opvoeding, sociale waarden en normen en onderwijs zijn belangrijke factoren in de vorming van een (jong) mens. Is het willen leren (nadenken) uit vrije wil en nieuwsgierig raken niet waardevoller dan prestatie en competitiedwang. Daarom:

In vrijheid buiten zijn. Het geeft lucht aan het denken en het vergroot de aandacht. Daarnaast is het goed om met anderen te discussiëren over het kersverse bedachte. Aandacht (voor het Andere en mijzelf- Tino) is volgens van Weil de meest zeldzame en pure vorm van gulheid. Wachten, rust en nadenken is de basis voor vernieuwing.

Zo wachtte ik buiten op wat komen ging. Door de rust werd ik spontaan verrast door de zang van een cetti’s zanger. Later zag ik hem tussen het wilgenhout, terwijl een tjiftjaf hem passeerde. Ongedwongen en nieuwsgierig las ik over Simone Weil en schreef ik dit stukje.

Buiten zijn inspireert!       

So Ham

Met de titel van dit blogje maakte ik kennis tijdens een yogales. Het betekent: Ik ben. Ik staat met een hoofdletter en geeft het Allerhoogste weer. Althans zo kan je het begrijpen. Ik is de oorsprong en zit in alles. In de loop van de tijd kan So  Ham van elke persoon een eigen interpretatie krijgen. Bijvoorbeeld: ik ben - ik met een kleine letter. Maar ja, wat betekent dat, spiritueel?

Voor mij is dat: ik besta, ik leef. Het werkt verzachtend als het tegenzit. Ben heeft ook een verleden tijd. Dat aspect kan een vervelende betekenis krijgen. Je bent er immers niet meer. Toch is het verleden niet altijd naar. Ik was …

Gisteren bij ‘mijn’ werpgroepje, speerwerpers. Ik genoot volop. Op zeker moment was ik weer aanwijzingen aan het geven. Het voelde als vanouds. Gezien de reacties hadden de atleten dat ook.

De jongsten, Collin en Tico, maken vorderingen. Ze werpen technisch netjes. De afstand komt vanzelf. Bij de oudere atleten gaan de vorderingen wat minder snel, maar hier en daar de techniek polijsten geeft nu al goede resultaten. Ik kan haast niet wachten op de start van het nieuwe seizoen.

Iets heel anders nu. Leon vond mijn sierdistel erg mooi. Omdat René er ook een stekje van wilde, ben ik aan de slag gegaan.

         het stekje floreert
         beseffend van de schoonheid
         ben ik tevreden

  

Zomaar een dag

Op een doordeweekse dag word ik wakker en draai op mijn rug. José die ook wakker is, vleit zich in mijn arm. We genieten nog even na van de nacht en praten wat. Dan draait zij zich om en zegt dat het tijd is om op te staan. Terwijl zij zich aankleedt, val ik in slaap. Op zeker moment wordt ik opnieuw wakker. De wekker zegt dat het tien voor heel is. Gossie, ik heb mij verslapen. Snel schiet ik in mijn kleren om nog op tijd bij therapie aan te komen. Halverwege het aankleden stop ik. In haasten heb ik geen zin. Dan maar geen therapie. Nogmaals kijk ik naar de wekker. Het is vijf voor elf. Pas dan besef ik dat ik gedroomd heb. Nauwelijks een half uur lig ik in bed. Ik roep naar José om mijn verhaal te vertellen. We lachen erom. De andere ochtend zoemt de wekker. Al snel komt een gedachte bij mij op: Waren maar meer gebeurtenissen een droom…   

Pluk de dag

Goed gemutst rol ik de dag in. Ik pak mijn telefoon en ga de hobbykamer in. Daar kleed ik mij om en loop de trap af naar beneden, zet wat thee en doe wat yogaoefeningen. Tussendoor nip ik van de warme drank. Later vult een banaan en stukje ontbijtkoek mijn maag voor een vroege vogelwandeling.

Ik heb er zin in. Helaas is mijn telefoon zoek. Hij ligt niet op gangbare plekken beneden of boven. Zachtjes sluip ik de slaapkamer in. Het mobieltje is nergens te zien. ´Wat zoek je?’, vraagt José slaperig. Bozig klinkt mijn verhaal. Weer beneden schuift de jas om de schouders, schieten de schoenen aan de voeten en klinkt het gerinkel van  mijn mobiel. Hij ligt boven en nauwelijks zichtbaar op een kast.

Eindelijk ben ik buiten en kijk naar een koppeltje krakeenden. Aan de achterzijde hebben zij links en rechts een witte vlek. Zo lijkt het net of een groot dier je aanstaart. De ideale bescherming tegen een mogelijke belager. Verderop zie ik een lepelaar. Het voorjaar komt er aan. Dan hoor ik hoog vanuit de lucht een bekend geluid.

Grutto, grutto, grutto. Hij is terug en zwiert als een acrobaat door de lucht. Vol bravoure lokt hij een wijfje. En dat allemaal in mijn ´achtertuin´. Enthousiast maak ik plannen. Als vanouds wil ik bijvoorbeeld graag met statief en telescoop op pad. Straks als het weer wat zachter en milder is, vind ik mijn stek vast op een fijn plekje en zijn de weidevogels mijn mikpunt.