Een lichtflits doorklieft de donkere ruimte buiten. Niet veel later breekt een dof ‘gerommel’ de stilte. Vast onweer denkt de schrijver, en ja, enkele tellen later roffelt winterse neerslag op het raam. Code geel en oranje, verdeeld over het land; pas op voor gladheid!

Er bestaat een interessant verschil tussen de stoïcijnse versie en de epicurische versie van de pathische apathie. Moeilijk (?), blijf lezen het valt mee. Een stoïcijn blijft onder druk van emoties kalm, een epicurist vindt dat het denken en de deugd het hoogste goed is. Pathie is een ander woord voor passie, a-pathie is niet-passie. Laat het rustig bezinken en lees verder.

Een jonge man vroeg aan een stoïcijn in oude tijden: of een wijze verliefd kon worden. Hieronder zijn antwoord.

Jij en ik, nog geen wijzen
moeten emoties voor-
komen

Nietig lijken in onze ogen
en onderworpen aan een
ander

Als die op onze gevoelens
reageert is dat olie op het
vuur

Wees bewust van zwakheid
die ons tart blijf rustig kalm
jezelf

Lever je niet uit aan wat dan
ook dat ons meesleept door
verleidelijkheid

Buiten zijn de straten bestrooid met sneeuw. Opgevroren en niet zichtbare plekken zijn daardoor spekglad en levensgevaarlijk om veilig over te steken per voet of fiets. Ik blijf binnen, laat dit blog bezinken en kijk ondertussen zonder gedachten en gevoelens naar een fruitschaal waarop, hoe kan het anders fruit ligt opgestapeld.   

 

 

 

 

Samen zitten zij langs de rivier aan een picknicktafel, de lezer vast wel bekend, die meestal houten-eterij-buitenmeubels. De twee eten niet, maar schuiven houten schijfjes, zwart en wit. Ondertussen babbelen ze wat uit de losse pols.

‘Er zijn mensen die erg veel van hun kat houden en denken dat die gevoelens wederzijds zijn. Maar dat dier is vanuit zijn natuur alleen maar uit op warmte en voedsel. En jij bent daarvoor, vindt het egocentrische schepsel, de aangewezen persoon.

‘Maar honden dan?, roept de kynofiel. Die beschouwen jou als baas van de roedel. Wordt de leiding overgenomen, hup, dan lopen ze kwispelstaartend achter hem of haar aan. We nemen onszelf in het ootje. We maken onszelf maar wat wijs dat katten en honden van ons houden vanwege onze uniekheid.’  

‘Mmm. Trouwens, ik heb nu drie dammen, jij maar een. Je kan wel opgeven. Nog een potje?’

 

In het leven van

De code van de toegangsdeur ligt opgeslagen in mijn hoofd en kan ik, mocht hij vergeten zijn, terugvinden op mijn mobiel. Geen nood aan de man. De persoon voor wie ik kom, zit nog aan zijn ontbijt, naast ‘de vogelaar’. We maken een praatje met elkaar. Een derde blijkt een schaakliefhebber te zijn. Direct is er een ingang tot een eventuele afspraak voor een spelletje schaak; opening, midden- en eindspel.

Vol aandacht loop ik vijftien minuten later in het zonnetje, Yoego, mijn ‘afspraak’, loopt achter zijn rollator naast mij. Druk gebaard hij met zijn handen als hij iets vertelt. Nerveus houd ik alles in de gaten: het verkeer achter ons, de rollator die het spoor bijster lijkt te raken, de man voor wie ik uiteindelijk kom. Verloopt het wel veilig voor hem? Na afloop praten wij bij over wat ons bezighoudt, soms met diepgang.

Met drie personen waarmee ik de tijd wil delen, heb ik nu kennis gemaakt. Raakvlakken genoeg. Zo ligt er nog een moment in het verschiet om over vogels te vertellen, want we hadden het al over kijkhutten en bekende zgn. vogelrivieren. Schaakstukken rammelen al vol ongeduld in dozen. Gesprekstof en ideeën te over. 

 

Gekunsteld

In een makkelijke stoel, leun ik licht achterover. Mijn rechterhand omklemt een beker koffie. In de linker ligt een opengeslagen boek. De kern van mijn gedachten worstelt om concentratie. Ik wil veel: lezen, de stof overdenken, schrijven. Beleef het mee op dit blog.

In een makkelijke stoel, geërfd van mijn vader, leun ik licht achterover. Mijn rechterhand omklemt een beker, waarin zojuist gezette koffie afkoelt; dat is smaakvoller. In de linker ligt een opengeslagen boek, waarin de essentie te lezen is van een filosoof uit de zestiende eeuw. De kern van zijn denkbeelden, die uiterste concentratie vergen, zou je zomaar in onze tijd kunnen toepassen. Echter, mijn aandacht wordt afgeleid naar eerder.

Toen maakte ik een wandeling, waar ik wulpen hun naam hoorde roepen althans, dat is een algemeen geldend kenmerk. Naar mijn beleving hoorde ik echter “:wu-liep”, of iets dergelijks, geen wulp. To the point: gekunsteldheid, een gemaakt gezwollen tekst zoals de alinea hierboven, siert niet altijd.

ophemeling haalt
in dit blog de kern omlaag
dat kwetst de grond