Voor Gabriëlla

Het is een stille, heldere ochtend. Het belooft aangenaam zonnig te worden. Langzaam kom ikzelf en de dag op gang. Ideaal om de plannen die eerder bedacht waren in gang te zetten, te laten groeien en te vervullen. Naturalis, the home town van stier Herman, is de bestemming. Verbouwingen en eventuele blokkades mogen de pret niet drukken; doen dat ook niet.

P + R Naturalis
          op de verdiepingen
          pronken buiten her en der
          ala ’t Depot bomen in groen

Binnen zijn de wanden van het nieuwe, en deels nog in aanbouw zijnde, Nationaal Natuurhistorisch Museum opgebouwd met natuurstenen elementen. De wanden die zicht geven naar buiten, zijn kunstzinnig en haast niet te beschrijven. Ik laat dat dan ook maar achterwege. De keuze ligt tussen het nemen van de lift, of trap.

welkom in ‘t doolhof
van dood en leven
een autoslipspoor leidt
naar ‘n aangereden hert
dood geeft ruimte aan
leven beiden zijn nodig

Laat ik eens op de bovenste verdieping beginnen. Het gekke is: daar begint de bron, althans, dat is mijn ‘kromme’ redenering. Grond, de aarde, waar ik met mijn voeten op sta, is de basis van mijn bestaan. Allerlei gedachten spinnen door mijn hoofd: van wie ben ik, en voor wie? Ben ik er voor allemaal? En zei Loyd Read niet: de grond hier is niet van jou, en is niet van mij …

mijn wortels zijn
groot en breed
ik wankel, maar
val niet om

Omvallen doe ik dus niet, ik houd stand. Ook niet als er zojuist betaald is bij de parkeergarage, de slagboom niet omhooggaat, de intercom niet werkt, en de hulp van parkeer- annex verkeersregelaar niets uithaalt. Ik blijf stoïcijns; het allerergste moet nog komen - zo erg is het nu ook weer niet. Maar niet te stoïcijns, want overal waar te voor staat … Thuis val ik wel om. Gelukkig op de bank. Dit schrijven doet de rest. ‘Tabee’.

  

         

Vrijheid van het lot

Laat ik eens langs het kanaal rijden, in plaats van over de snelweg. Het neemt wel wat meer tijd in beslag, maar al met al rijdt het prettiger. Op een kruispunt sta ik achter een vrachtauto, welke het zicht op de stoplichten belet. Dan is het moment daar; de boel komt op gang. Echter, het gevaarte voor mij rijdt door oranje. Ik, zonder zicht, door … rood. Als dat maar geen prent wordt.

Verderop waarschuwen borden mij dat er door wegwerkzaamheden oponthoud voor doorgaand verkeer kan ontstaan. Geldt niet voor mij, denk ik; rechtsaf is mijn rijrichting. Helaas, juist daar is het afgesloten. En dus kom ik uiteindelijk daar terecht, waar het niet mijn plan was.

Niet getreurd; daar is het ook mooi. Wat ik zie en hoor aan natuurschoon vergoed alles wat vooraf ging. Ik geniet volop. Toch, wat vogels betreft, valt het tegen. Het aantal is laag. Ik besluit het strand op te lopen. Oei, dat valt niet mee: de steilte, het mulle zand. Schelpen, wadvogels, de tekening in het zand, gemaakt door de bewegingen van het tij, vergoeden veel van mijn gezwoeg daarnet.

Tijd om weer het duin in te lopen, door het mulle zand. Nu omhoog. Zoek je balans maar vriend. Om vallen te voorkomen, houd ik mij vast aan struikgewas langs het pad. Als dat niet meer lukt, is de enigste optie op handen en voeten. Niet door een gat te vangen - mijn vindingrijkheid is groot - bereik ik de top. Nu nog naar huis.  

  

 

Beelden van licht

Op het kruispunt van twee wegen, die van licht en schaduw, staat hij even stil. Een tafereel trekt zijn aandacht. Vanuit zijn jaszak haalt hij een kleine camera tevoorschijn, draait zijn rug vanwaar de zon het landschap streelt met licht. Op composities let hij niet. Hij klikt af. Voor de zekerheid maakt hij nog twee opnames. Pas als hij thuis is kijkt hij naar het resultaat van de opnames. Ergernis met een lach sieren de expressie op zijn gezicht. Dat waar hij de foto van wilde nemen, staat er prima op. In het midden, onder het tableau, wat zijn aandacht  trok, staat hij zelf in schaduwbeeld. Hij moet denken aan wat zijn moeder ooit zei:

waar veel licht is
is veel schaduw
waar veel schaduw is
is er ook ergens licht

je moet beter kijken