Over toeval en ontmoetingen

Nieuwsgierig dwalen mijn ogen over kunst in allerlei vorm en stijl in het vertrek. Een man van een ouder echtpaar zet een creatief ontwerp van een stamboom tegen de muur. Het trekt mijn aandacht, die afgeleid wordt door een donderslag en een enorme hagelbui die erop volgt.

Gewend aan de situatie buiten dwaalt mijn blik opnieuw naar de stamboom. Ik knoop een praatje aan met de man die het werk tegen de muur gezet heeft. Op het werk staat een kerktoren die verdacht veel lijkt op de Brielse Dom. Die is het echter niet. Het is de kerktoren van Goederede. Daar ben ik bekend. Ik vertel over Havenhoofd, De Kwade Hoek en de Oostdijk.   

Over die dijk praat ik verder. Ik kon daar een dichter, en vertel het echtpaar daarover. 'De woordkunstenaar hing vaak een vlag buiten zijn huis die symboliseerde wat hem bezig hield in de wereld waarin hij leefde, als ik mij niet vergis. Telkens een andere.' ‘Ja’ zegt de vrouw, ‘en hij is op een nare manier om het leven gekomen.’ Ik bevestig dat. Wat een ets bij een stamboom, een gesprek vol interesse en een overleden niet vergeten, dichter al niet naar boven tovert.

Hieronder een haiku van René. Ooit deelde en besprak ik met hem en anderen haiku’s bij hem thuis.

          gevallen scharrelt
          het droge blad in asters
          toeval zoekt je niet