een jonge Venetiaanse schone
maakt toilet, haren neigen rood
gelijk 't lichtrode doek om arm
buik en been
bedeesd introvert verleiderlijk
kleur haar - doek blauw bruin
vallen vlekkeloos samen met -
het landschap op de achtergrond
onzichtbaar naast 't blote been
een brief van haar geliefde
Droef
zit hij aan tafel, welke in een hoek van de woonkamer staat. Op een snijpunt van
twee zijden daarvan, liggen lieflijk lui enkele boeken, schrijfgerei en een aantekeningblok
om op te schrijven wat zoal in hem opkomt. Af en toe staat hij voor of achter
de ramen - het is maar hoe je het bekijkt - om naar buiten te staren, de
laatste dagen in een melancholische stemming.
Even
treedt er een spatje zonlicht in zijn bestaan. Mandarijnpartjes, aan hem gegeven
door zijn kleindochter Lisa op een groen schoteltje, beuren hem op. De geur
daarvan laten hem wegdromen naar zonnige stranden uit een leven vol vreugde.
Op dat moment vergeet hij het bordje met de partjes mandarijn. Het schuift scheef in zijn hand; partjes vallen op de tafel. Met een droeve zucht staart hij ze na. ‘Zal ik ze voor je opeten?’ roept Lisa, die vol empathie naar haar opa staart. Een traan van verborgen geluk vindt zijn weg langs opa’s wang.
Vrij naar een gedicht van Niels Snoek. Bezoek ook eens https://gedichtenvanniels.blogspot.com/
