Man met snor

Ooit las ik Sloterdijks Sferen, over de binnenwerelden waarin mensen samenleven. Zo’n ruimte kan met iemand worden gedeeld: een bel, zoals bij het bellenblazen. Omdat mensen steeds nieuwe relaties en leefwerelden vormen, ontstaan er vele bellen. Samen vormen die een schuim, zoals zeepsop.

Soms delen meerdere mensen jouw bel, terwijl ze nauwelijks tot je doordringen, ook al zijn ze zichtbaar. In mijn onbewuste loop ik aan hen voorbij. Zo zag ik in een museum een zeer expressionistisch schilderij van een man met een snor. Zou ik hem zonder de titel werkelijk hebben gezien? Zou hij mij zijn opgevallen? Zoals de man op de hoek, de vrouw in de tram, de mus in de boom.

hij liep al in mijn bel
zichtbaar onopvallend
ik keek langs hem heen
pas nu zie ik in gedachten
zijn snor – hij lacht en
deelt even mijn bubbel

man met snor in verf
zonder titel niet gezien
saam even in ‘t schuim