Vormen van
vermaak
Voor
het huis waar Nisar woont, stroomt traag een rivier die zijn eigen weg zoekt
vindt en volgt. Nisar Gadatta staat in de hobbykamer van zijn kleine woning en
kijkt uit het raam naar deinend oevergewas dat sierlijk meebeweegt op kalme
golfslagen. Met penseel schildert hij in abstracte stijl het landschap dat zich
in zijn verbeelding voor hem uitstrekt. Op de achtergrond klinkt een prettige
ruis van muziek waarvan de stijl niet zomaar te benoemen is, ook niet door
Nisar zelf, die de hoes van de cd al jaren kwijt is.
Zo
is hij lekker aan de gang, zonder te denken aan wat hem bezighoudt en hem dwars
zit. Hij vermaakt zich prima, al lijkt het doek meer op een rivier die van
schrik uit haar bedding is getreden. Toch moet hij denken aan wat een buurvrouw
onlangs tot hem zei, terwijl ze over de heg zijn vuilnisbak inspecteerde: ‘Doe
toch niet zo negatief, zoek niet overal wat achter.’ Hij legt zijn kwast neer
en observeert zichzelf in zijn doen en laten. Ligt hier niet zijn obstakel,
juist omdat hij alleen is?
Zonder
het penseel in zijn hand wordt het stil in de kamer, en in die stilte dringt
een andere vraag zich op: is een mens pas werkelijk zichzelf wanneer niemand
meekijkt, of juist in de ontmoeting met een ander?
Nu
is hij, simpel gezegd, in-de-wereld: hij weet dat hij bestaat, maar wat is zijn
essentie, en wat is de essentie van het in-de-wereld-zijn zelf? Voor de
zekerheid zet hij eerst koffie.