woensdag 18 november 2026

 

Vormen van vermaak

Voor het huis waar Nisar woont, stroomt traag een rivier die zijn eigen weg zoekt vindt en volgt. Nisar Gadatta staat in de hobbykamer van zijn kleine woning en kijkt uit het raam naar deinend oevergewas dat sierlijk meebeweegt op kalme golfslagen. Met penseel schildert hij in abstracte stijl het landschap dat zich in zijn verbeelding voor hem uitstrekt. Op de achtergrond klinkt een prettige ruis van muziek waarvan de stijl niet zomaar te benoemen is, ook niet door Nisar zelf, die de hoes van de cd al jaren kwijt is.

Zo is hij lekker aan de gang, zonder te denken aan wat hem bezighoudt en hem dwars zit. Hij vermaakt zich prima, al lijkt het doek meer op een rivier die van schrik uit haar bedding is getreden. Toch moet hij denken aan wat een buurvrouw onlangs tot hem zei, terwijl ze over de heg zijn vuilnisbak inspecteerde: ‘Doe toch niet zo negatief, zoek niet overal wat achter.’ Hij legt zijn kwast neer en observeert zichzelf in zijn doen en laten. Ligt hier niet zijn obstakel, juist omdat hij alleen is?

Zonder het penseel in zijn hand wordt het stil in de kamer, en in die stilte dringt een andere vraag zich op: is een mens pas werkelijk zichzelf wanneer niemand meekijkt, of juist in de ontmoeting met een ander?

Nu is hij, simpel gezegd, in-de-wereld: hij weet dat hij bestaat, maar wat is zijn essentie, en wat is de essentie van het in-de-wereld-zijn zelf? Voor de zekerheid zet hij eerst koffie.