Suhur - in de nacht
bezint hij zijn bestaan
het Suikerfeest wacht

dagboekfragmenten - haibun

Het Is nog vroeg en de zon geeft nog nauwelijks warmte. Haar licht brengt rijke kleurschakeringen in het lover langs het bospad teweeg. Zonder doel en gedachten slenter ik voort. Dan wordt ik zacht tot stoppen gemaand.

verwondering
de jonge elzenloten
in het ochtendlicht

Na dit stilleven, eigenlijk onbeschrijfelijk mooi, gaat het slenteren over in een meditatief wandelen. Al mijn zintuigen zijn geopend. Nog geen vijf passen later sta ik stil bij een volgend tafereeltje.

Felgeel de brem
Stuifmeel dwarrelt uit de kelk
Na bijenbezoek

De geitenmelker

Hef het glas, leef het leven

De lucht is zwaar bewolkt als ik met Peter voor een driedaags kampeerweekeinde vertrek naar een haast vergeten oord in de provincie. Als we een uur onderweg zijn begint het gestaag te regenen. Bij een benzinepomp haal ik koffie met wat lekkers. Tussen de regendruppels door probeer ik droog de auto te bereiken. Het lukt mij niet. We hebben twee campings om te overnachten in gedachten, een bij de boer en een diep verstopt in een bos. Na een kort bezoek aan de eerste wordt het uiteindelijk de tweede. Een mooi plekje is snel gevonden. Binnen no time is de tent opgezet. Pal voor de ingang van onze tent meandert een kleine beek waar met regelmaat een ijsvogel overheen scheert. In een van de overhangende takken die het watertje rijk is rust hij regelmatig uit. Dat belooft wat deze dagen.

Na een kop thee en een boterham vertrekken wij voor onze eerste wandeling. Een topografische kaart en onze neus voor avontuur zijn onze leidraad. Na een stief kwartiertje staan we oog in oog met een appelvink. Als de vogel met zijn stierennek en zwarte befje opvliegt en zich niet meer laat zien lopen wij het bospad af om uiteindelijk bij een heideveld uit te komen. Vanaf een uitkijkpunt kunnen wij het hele veld overzien. Aan de overkant jaagt een boomvalk langs de bosrand. Opeens hoor ik een loeihard en langdurig geratel vanuit een perceel met naaldbomen. Het geluid kan ik niet thuisbrengen. Peter kan dat wel, ondanks dat hij de vogel nog niet real live gezien of gehoord heeft. Het betreft hier de nachtzwaluw. Direct smeden wij plannen om in de avondschemering de geitenmelker zoals de vogel in de volksmond genoemd wordt te observeren. Zo gezegd, zo gedaan. Echter de vogel laat zich op de genoemde locatie niet meer horen, laat staan zien. Teleurgesteld druipen we af. Maar dan, als het haast donker is, breekt het geratel van alle kanten los. Zeker zes silhouetten kunnen we al jagend achter meikevers waarnemen. Een maakt het wel heel bont door recht op mij af te vliegen. Pas op het laatste moment zwenkt hij af. Met dat tafereel en een mystery bird die met roeiende vleugelslag achteruit leek te vliegen, in gedachten, zoeken we lachend onze tent op.

In de morgen worden wij gewekt door de kou en een kakofonie aan vogelgeluiden. Zelfs voor ervaren vogelaars als wij toch zijn, is het moeilijk om ze uit elkaar te houden. Na een korte wandeling door het bos zetten we koekenpan en waterketel klaar voor ons ontbijt. Dit keer pannenkoeken met sterke koffie. Om de beurt bakken we voor elkaar een flensje. Er mislukt er maar een. Doordat er iets teveel olie en deeg in de pan is gedaan, is de kern van de pannenkoek te zacht gebleven. Precies in het midden ontstaat een zachte bult, die bij aanraking als een rijpe etterpuist openbarst. Een ondefinieerbare geelwitte brei zoekt zich dan ook een weg over wat een lekkernij moet zijn. Arme Peter. Gelukkig wordt zijn wens om tijdens het ontbijt een zwarte specht te zien overvliegen ingevuld. Met volle magen en een opperbest humeur ruimen wij alles op en breken wij de tent af. Het weekeinde zit er bijna op. Maar eerst nog naar de kerk waar de zoon van Peter wordt gedoopt.

Met open mind neem ik plaats in de evangelische kerk. Op het podium voor mij wordt het geluid van de muzikanten en hun instrumenten gecheckt. Aan een van de zijkanten staat een groot lekkend opblaasbaar zwembad. Met moeite houdt een kerkganger de vloer droog. De dienst begint met een gebed, dat op mij overdreven overkomt. De samenzang van opwekkingsliederen kan mij ook niet verleiden tot meezingen, al wordt de tekst op een groot scherm geprojecteerd. Als de voorganger wederom een gebed aankondigt wordt het mij teveel. De Heilige Geest kan mij gestolen worden. Rap verlaat ik in overleg met Peter de zaal. De vraag onderweg van een van de organisatoren beantwoord ik met: “Mijn vriend is onwel ik ga even een aspirientje voor hem halen”. Het pilletje glijdt inderdaad in mijn zak, maar komt niet op de plaats van bestemming. Het achterland van de kerk trekt mij meer, zeker als daar boven het water een visdief aan het jagen is en een bosrietzanger het tafereel muzikaal begeleidt. En mijn vriend? Die heeft zijn medicijn niet gemist en heeft een mooie doop van zijn zoon meegemaakt. ’s Avonds proosten wij onder het genot van een gebraden eend en een glas lentebok op weer een fijn avontuur.

I

Wij zaten aan tafel

en speelden een spel,

praatten en lachten wat

zoals we altijd deden.

Laatst stond ik met naasten

rondom jouw bed, achter

elke traan lag een lach verborgen,

achter elke lach een traan.

Nu mag je opnieuw leren

praten, slikken en spelen.

Oude Kwaremont

Paaszondag valt dit jaar in het eerste weekeinde van april. De dag dat ook de 99ste Ronde van Vlaanderen van start zal gaan. Om tien uur is de officieuze start op de Grote Markt van Brugge. Na 9,2 kilometer zal ter hoogte van de Bromblik de officiële start plaats vinden. Er wacht de coureurs dan nog 264,2 kilometer aan asfalt, kinderhoofdjes en hellingen, voordat aan de Minderbroederstraat in Oudenaarde de winnaar zich zal laten huldigen.

snot, zweet en tranen

een bont lint van wielrenners

trekt door ‘t Vlaamse land

Nadat mijn vrouw en ik de start hebben gezien via de Vlaamse VRT, rijden wij naar onze volkstuin. Vlaanderens mooiste zet ik uit mijn hoofd. Wij gaan grond verzetten, aardappels poten en uien leggen. Als wij pauze houden valt het mij op hoe stil het is op de tuin. Alleen de kerkklok van Poortugaal en het zachte monotone geronk van een schip op de Oude Maas is hoorbaar. De drang om op mijn i-phone, even maar, naar Vlaanderen te kijken kan ik niet weerstaan.

helling 3, Kortekeer

het peloton valt uiteen

o, was ik maar daar

Vanaf dat moment worstel ik met het genot in de tuin en de spanning van de koers. Om half drie is het mij genoeg. Als een speer in zijn snelste vlucht ruim ik al het tuingereedschap op en maan José tot spoed. Ik wil naar huis. Glimlachend geeft zij zich gewonnen. Om half vier zitten we voor de buis. De koplopers rijden net de Steenbeekdries op. De finale is begonnen. Nog twintig kilometer te gaan. Twee mannen rijden op kop. De Noor Kristoff en de Nederlander Terpstra. Omdat Kristoff de betere sprinter is zal Terpstra hem moeten lossen op de Oude Kwaremont. De Noor is echter te sterk, hij is als eerste boven. Nu wacht Terpstra alleen nog de sprint. Een list zou uitkomst kunnen bieden. Kristoff is echter niet van gisteren, pareert een aanval net voor de streep en komt als eerste over de finish. Vlaanderen heeft een nieuwe held.