Voors en tegens

Het is goed en onontkoombaar dat er vooruitgang is. Noem het mijn part evolutie. Als je jong, flexibel en ambitieus bent, ga je vaak mee in de vaart der volken. Je hebt dan als mens een goed gevoel bij de rol die je in de maatschappij speelt en bij de progressie die daarmee verband houdt. Het is een spelletje, maar soms lastig.

Ik ben vroeg in de weer vanochtend. Open de vaatwasser en ruim hem kopje voor kopje uit. Een aantal lijken er niet schoon. Wat blijkt, de vaatwasser heeft geprotesteerd. Hij heeft het bijltje erbij neergegooid. Omdat ik naar fitnesstherapie wil, wrijf ik met beide handen over mijn kale kop. Dit als alternatief van: Met de handen in het haar zitten. Weet je wat? Ik zet hem aan als ik op pad ga. Bij terugkomst is de vaat dan schoon.

Ja vriend, dat had je gedroomd. Ik zal met het teiltje en handsopje in de weer moeten. Is niet erg hoor. Moderniteit is niet altijd het leukste. Neem de zelfscansnelkassas bij de supermarkten maar. Als je eenmaal weet hoe zij werken, is het een eitje. Maar wie is er nu echt mee geholpen?

Dingen op de ouderwetse manier fiksen is soms het beste. Soms, want nu de vaat netjes staat uit te druipen en de moderniteit kuren vertoont …

Glimlachen

Onze kleinzoon was dit weekeinde bij ons op bezoek. Hij was de eerste die ik min of meer herkende na mijn ongeluk in september vorig jaar. ´Wie is dat?’ vroeg zijn moeder Femke, toen zij hem aan mij liet zien. ‘Ilian, mijn trots zei ik met een grote glimlach op mijn gezicht. Die lach heeft hij vaak op zijn gezicht. Hij is aanstekelijk en helend.

Als Ilian met Femke en Jose op visite is, loop ik door de polder. Twee, pas uit het ei gekropen waterhoentjes, scharrelen langs de waterkant en verschuilen zich tussen het riet. Ik sta even stil bij het tafereel. Evenals later bij een met mij mee dravend paard. Een vriend die het moeilijk heeft sluipt in mijn gedachten.

‘Kijk eens in de spiegel en glimlach jezelf toe´ is mijn advies. Het maakt stofjes aan waardoor je lekkerder in je vel gaat zitten. Een appje van hem maakt mij blij. ‘Dankjewel. Het werkt 😉. Na de glimlach ben in de lach geschoten.’

Later geef ik de tip door aan een andere vriend. Of het hem heeft geholpen weet ik niet. Dit blogje waarschijnlijk wel, want het is op zijn verzoek geschreven. Een glimlach doet goed. Vraag maar aan Ilian.     

  

Daar zijn wij weer

Samen. Door onze fysieke tegenslagen zien Peter en ik elkaar niet meer zo vaak als eerder. Wij delen onder andere het leven van de boomvalk. Er huist waarschijnlijk een paartje in de polder bij mij achter. Goed om daar af te spreken.

Verstopt zit mijn maatje bij een dam achter het riet. Lekker uit de wind en in een mild zonnetje. Hoog boven in een mast zie ik een valk zitten. De telescoop staat op hem gericht. Terwijl hij beweegt, op zijn poten gaat staan, zijn achterste oplicht en een witte fluim het luchtruim in schiet, kletsen wij over de touretappe van de dag ervoor.

over asfalt fietst
juichend een renner terwijl
de ander verliest 

Winkelen

Wij kunnen het ons haast niet meer herinneren dat wij samen zijn wezen shoppen in het centrum van Spijkenisse. Vandaag, op een regenachtige zaterdag, hebben wij er zin in. Even na tienen stappen wij de auto in.

Ik wil een nieuwe trainingsbroek die makkelijk zit bij yoga. Vooraf ging mijn voorkeur naar een Odidas uit. Helaas zijn die niet naar mijn smaak. De Neki, die dat wel is, zit te ruim. Hij valt dus ook af. Een broek van Stonna maakt mij het meest tevreden. Daar valt de keuze op.

Wat een energie kost dat passen en meten. Zelfs het stoeltje, bijgeschoven door de verkoper, draagt niet bij aan gemak. Toch, het lukt en daar ben ik trots op.
Nu nog een zomerbroek. Hij lijkt mij iets te kort. ‘Dat is modern’ zegt José. Ik neem hem, want mijn energie neemt af. Ik ben daardoor sneller tevreden.

Als ook José inkopen heeft gedaan, is het tijd voor koffie. ‘Zullen we naar Kaldi gaan?’, stel ik voor. ‘Dat had ik ook in gedachten’, hoor ik vrolijk als antwoord. En ondanks dat mijn smaak minder is, geniet ik van het moment.

Nu nog een boekje voor onze kleinzoon Ilian kopen en voor mijzelf een tijdschrift. Help! Er is zoveel aanbod dat ik niet kan kiezen. Ook wat ik in gedachten heb, geeft twijfel. Na een tijdje geef ik het op. Keuzevrijheid in een boekenwinkel is een koestermoment. Maar soms, door het enorme aanbod, een aanzet tot chaos in mijn kop. Alleen … Ilian jij hoef je geen zorgen te maken hoor 😊.

 

Gedicht

Ik ben
dus besta
of andersom

Met een zucht pak ik
slang en stang en ga
stof te lijf

Een spin vlucht
mussen trillen
niets is meer van belang

 

Oma

‘Mamma, mag ik vanmiddag naar het zwembad met een vriendin?’ vraagt de elf- jarige Anna aan haar moeder. ‘Dat is goed, alleen oma komt.’ ‘Dat weet je hè?’ Als Anna met haar vriendin naar het zwembad gaat, pakt oma zelfgebakken koekjes in en maakt zich klaar voor haar dagelijkse wandeling. Zij was een grote sterke vrouw, maar de ‘slanke lijn’ heeft haar leven veranderd. Nu is ze bijna mager. Met alles wat ze eet houdt ze rekening, genieten is verdwenen.

Half in de middag, beide meisjes liggen lekker te zonnebaden, schieten de koekjes Anna te binnen. ‘Ga je mee Kyra?’ ‘Mijn oma komt met lekkere koekjes’. Ze kleden zich om en slenteren spelend naar huis.

In stevig tempo loopt oma naar Anna’s woning, kijkt op haar horloge en denkt: nog even als extra dit kleine rondje en dan hop koekjes eten. In een grote schaal komen ze op tafel. ‘Willen jullie thee of ranja?’ vraagt mams. IJskoud komt aardbeiensiroop in grote glazen op tafel. Voor oma en mamma is er thee. In sneltreinvaart gutst de siroop de dorstige kelen in. Gulzig worden daarna de koekjes opgegeten. Maar, … er verschijnen sombere blikken op de gezichten van de kinderen. De lippen krullen naar beneden, ogen sluiten zich en getsie ontsnapt uit de monden. ‘Wat is er?’ vraagt mamma. ‘De koekjes zijn niet lekker’ zegt Anna. Mamma neemt er ook een. En inderdaad haar gezicht zegt alles. Ze zijn droog, kruimelig en lijken wel zonder suiker. Mamma kijkt naar oma, die wel weet wat er aan de hand is. ‘Teveel suiker en vet is niet goed’. ‘Vandaar’ zegt ze gepikeerd.

In de avond bij Kyra thuis, vergeet Anna het koekjesavontuur en komt een zakje drop op tafel. Als troost.

      

Poëzie

Hieronder een haiku, een gedicht en als laatste wederom een haiku.  

 

ik zie grijze mist
weerspiegeld in slootwater
loerend naar een prooi

             #

Langzaam
wandelde de zomer
dichterbij.

Meer dan welkom
na de koude winter
en het natte voorjaar.

Nu is hij, heet
benauwd, droog en
soms ongewenst.

Hoewel, in wilgen langs
het gorsje, poetsen grote
zilverreigers hun verenkleed.

En, tussen vers gemaaid gras
de geur van kruiden. Ach, die
Hollandse zomer toch …

             #

zij voelde een ruk
aan de haak hing een brasem
pa keek vreugdevol