DADA retro

Wat nou…

 

A One A Two A One Two Three

---------------------------------Een twee drie mag ook

Plok         plok                         !

        Plok………vier vette snaren

Boem sjieke Boem

Hey Hey

Miles

Is that the way

You blow the tune?Yeah,

                                             So what

  

Jazz als religie

Religie is een terugkeer naar onszelf vanuit het oneindige, absoluut ongrijpbare en onveranderlijke, waarbij het erom gaat dat wij niet helemaal verloren gaan. (Markus Gabriel)

Het is wachten tot het ‘gedicht’ of het ‘verhaal’ verschijnt, tot het zich ontworstelt vanuit zijn achtergrond. Als het zich dan toont, lopen velen eraan voorbij, maar een schrijver pakt het op en pas dan ervaart ook de passant het en keert doormiddel van wat geschreven en gelezen is terug naar zichzelf; wat doet het verhaal met hem of haar?

Nu de ‘oude garde’ op een enkeling na niet meer leeft, vindt er in de wereld van de Jazz een overgang plaats tussen oude en nieuwe stijlen. Miles Davis was een van de eerste trendsetters door Pop te integreren met Jazz. Na zijn dood heeft de jongere generatie het stokje overgenomen en een jazzcompositie kan een cocktail zijn van (authentieke) Jazz, Hip Hop en Soul om enkele stijlen te noemen. Transition Jazz Festival Utrecht is een goed voorbeeld van wat gaande is op het gebied van Jazz.

Vanaf de eerste klanken neemt het trio het publiek mee in het verhaal dat niet geschreven is met letters, maar met noten. Een kalme en vrolijke melodielijn meandert tussen ritmische contrabasklanken en de bij vlagen onnavolgbare slagen op de drumkit. De kunst is om toeschouwers te grijpen, wat gezien de enthousiaste reacties Phronesis lukt.

Dat het meer ingetogen, maar met expressieve mimiek ook kan, bewijst Ala.Ni. Haar zang begeleid met gitaar en harp is een muzikale mimesis, zij legt met haar diepe en warme soulgeluid, die doet denken aan Billy Holliday heel haar ziel en zaligheid bloot. Voor de luisteraar een terugkeer naar zichzelf, een reiniging, want geen enkele ziel blijft onberoerd.

Toch blijven de oude jazzstandaards ook nu nog actueel. Het Branford Marsalis Quartet is daar een voorbeeld van. Samen met de vocalist, want hij is meer dan een zanger, Kurt Elling, transformeert het Quartet bestaande composities tot moderne kunst. Zij komen wat traag op gang, maar als de diesel eenmaal op stoom is, gaan de musici los. Onnavolgbaar zijn de vocale kunstgrepen, helder als water de pianoklanken, warm de klanken van de sax, allen begeleid door drum en bas.

Daarom,

is Jazz poëzie
is Jazz proza
is Jazz kunst
is Jazz religie.

Almost Blue

Rond middernacht. In een café aan de rand van de stad leunen enkele gasten beschonken tegen de bar. Weinig tafeltjes zijn bezet. Een pianist neemt plaats achter de vleugel en improviseert als vingeroefening enkele jazzy deuntjes. Niet veel later komen de drummer en de bassist het podium op. Ervaren als het trio is, ontstaat er als vanzelf een ritmische melodielijn, waarop bijna elke gast, hoe subtiel ook, meedeint. Met gebogen hoofd betreedt de trompettist het toneel. Even is een glimp van zijn door alcohol en drugs verweerde gezicht te zien. Hij neemt plaats op een kruk en staart naar zijn trompet die hij voor zijn buik houdt. Vermoeid  kijkt hij op en vraagt of het publiek stil wil zijn, want dat past bij het lied. Dan zingt hij loepzuiver en ritmisch zijn woorden.

Almost blue
Almost doing things we used to do
There's a girl here and she's almost you
Almost 

   

Het moment dat de trompet naar de lippen wordt gebracht is haast buitenaards. Als je niet beter zou weten, ontkom je nauwelijks aan het idee dat de klank van de stem samenvalt met die van de trompet. Het is muisstil. Sigarettenrook kringelt vanuit een asbak omhoog. Haast onhoorbaar gaan de klanken van de trompet over in een zacht neuriën, waardoor de stemming van de trompettist bezit neemt van het publiek.

Almost blue
It's almost touching
It will almost do

Na de laatste klanken verlaat een man zichtbaar geëmotioneerd het café. Buiten regent het. Met opgetrokken kraag, ontwijkt hij de plassen en verdwijnt in de nacht.

Almost me
Almost you
Almost blue

Fragmenten van de songtekst zijn van Elvis Costello.
De uitvoering is van, hoe kan het anders, the one and only Chet Baker.