Tijdbeleving – drie generaties

 

Een doordeweekse herfstdag. Een vader en zijn zoon zijn thuis. Zij zitten comfortabel in de woonkamer. Ze luisteren naar jazz, muziek die ze samen delen. De oude iep voor het huis verliest zijn blad, dat in de windstille middag langzaam naar beneden dwarrelt. Een oude man, opa, zet zijn fiets tegen het raam en komt bij hen zitten. De vader pakt een fles jonge klare, zet drie glaasjes neer en schenkt ze vol. Met een kop erop; zonder kun je niet leven.

 

We leven met het gevoel dat we ergens heen gaan, alsof de toekomst een plaats is die op ons wacht. Vaak is onze blik daarop gericht. Vergeten we dan niet waar we nu zijn en waar we toen waren? De wereld waarin wij leven is nauwelijks te overzien; hij lijkt wanordelijk. Wij brengen er orde in en geven er betekenis aan. Uit zichzelf reikt de wereld ons geen zin aan. Wie of wat vertelt ons dan wat de zin is? De mens zelf, jijzelf: maak er iets van.

 

En dat is precies wat de drie doen. Zonder kop op het gevulde glas heeft de vader het gevoel dat het nog niet vol is, ook al is het dat in theorie wel. Hoger dan het bolletje kan de jenever niet reiken; dan loopt het glaasje over. Zonde. De vader denkt in beelden: in wat hij ziet, proeft en voelt. Voor wat zou dat goed gevulde jeneverglaasje, met zijn glanzende kop, een metafoor kunnen zijn? Misschien voor de beleving van de tijd: een ogenblik dat pas vol wordt door muziek, het weer en de aanwezigheid van wie het met ons deelt.