Life is life

 

‘Hé kom aan’. Een liedje van Dimitri van Toren, danste rond in mijn hoofd. Vrolijkheid stak de kop op. Inzingen en opsturen voor Ilian, waren mijn gedachten. Hij werd er net als ikzelf vrolijk van en begon te dansen. Nu, dagen later, zit er een ander liedje in mijn hoofd. Life is life. La la  lallala.

Het leven is niet meer dan een existentie, een zijn. Lees Sartre er maar eens op na. Elke betekenis, essentie, die wij eraan geven is subjectief. Iets, een probleem bijvoorbeeld, kun je een waarde geven. Een ander kan het anders zien, of weerleggen. Soms wil je jezelf er niet mee bezighouden. Laat het dan los en simpelweg bestaan. Niet meer dan dat. Wel zo ontspannend. Sartre zei: ‘Existentie voor essentie’. Bij deze.

When we all get the power,
We all get the best every minute of a hour
don't think about the rest,
And you're all get the power
you're all get the best
and every one get everything
and every soul everybody say and it's life,   

Antwoorden zoeken

 

‘Oma, maken wij pannenkoeken voor tussen de middag?’ vraagt Annelies. ‘Dat is goed hoor. Zet alles maar klaar, dan help ik je straks’. Kasten en lades gaan open. De koelkastdeur piept. Een stem roept. ‘De eieren zijn op’. ‘Nee hoor’ roept oma. ‘Die zitten in het gele bakje’. Een geschuif met flesjes, schalen en bakjes klinkt. ‘Doe je voorzichtig!’

Oma zet ondertussen het geluid van haar cd-speler wat harder. Uit de boxen klinkt het virtuoze gitaarspel van Steve Vai. Op de hoes staat de naam van het nummer: De antwoorden zijn altijd al aanwezig. Ja, denkt oma, we hoeven ze alleen maar te ervaren of op te zoeken. Te bedenken hoeft niet meer. En ze denkt aan wat teksten die ze onlangs las.

Kou, hitte, vreugde en verdriet, komen en gaan. Het is goed om daar een evenwicht in te vinden. Het is maar welke betekenis wij eraan geven. Eigenlijk is het er gewoon, niet meer dan dat. Kwelling vermijden daar gaat het om.

‘Oma, oma. Het beslag is op en de melk ook geloof ik’. ‘Er is nog boekweitmeel en een beetje water met yoghurt kan vast ook wel’. Na een klein kwartiertje zitten beiden gezellig te smullen. De vraag van oma of Annelies het leuk vindt om te kokkerellen en de pannenkoeken op te peuzelen, laat ze liggen. Zo te zien aan Annelies haar snoet is daar het antwoord te vinden.  

   

Voors en tegens

Het is goed en onontkoombaar dat er vooruitgang is. Noem het mijn part evolutie. Als je jong, flexibel en ambitieus bent, ga je vaak mee in de vaart der volken. Je hebt dan als mens een goed gevoel bij de rol die je in de maatschappij speelt en bij de progressie die daarmee verband houdt. Het is een spelletje, maar soms lastig.

Ik ben vroeg in de weer vanochtend. Open de vaatwasser en ruim hem kopje voor kopje uit. Een aantal lijken er niet schoon. Wat blijkt, de vaatwasser heeft geprotesteerd. Hij heeft het bijltje erbij neergegooid. Omdat ik naar fitnesstherapie wil, wrijf ik met beide handen over mijn kale kop. Dit als alternatief van: Met de handen in het haar zitten. Weet je wat? Ik zet hem aan als ik op pad ga. Bij terugkomst is de vaat dan schoon.

Ja vriend, dat had je gedroomd. Ik zal met het teiltje en handsopje in de weer moeten. Is niet erg hoor. Moderniteit is niet altijd het leukste. Neem de zelfscansnelkassas bij de supermarkten maar. Als je eenmaal weet hoe zij werken, is het een eitje. Maar wie is er nu echt mee geholpen?

Dingen op de ouderwetse manier fiksen is soms het beste. Soms, want nu de vaat netjes staat uit te druipen en de moderniteit kuren vertoont …

Glimlachen

Onze kleinzoon was dit weekeinde bij ons op bezoek. Hij was de eerste die ik min of meer herkende na mijn ongeluk in september vorig jaar. ´Wie is dat?’ vroeg zijn moeder Femke, toen zij hem aan mij liet zien. ‘Ilian, mijn trots zei ik met een grote glimlach op mijn gezicht. Die lach heeft hij vaak op zijn gezicht. Hij is aanstekelijk en helend.

Als Ilian met Femke en Jose op visite is, loop ik door de polder. Twee, pas uit het ei gekropen waterhoentjes, scharrelen langs de waterkant en verschuilen zich tussen het riet. Ik sta even stil bij het tafereel. Evenals later bij een met mij mee dravend paard. Een vriend die het moeilijk heeft sluipt in mijn gedachten.

‘Kijk eens in de spiegel en glimlach jezelf toe´ is mijn advies. Het maakt stofjes aan waardoor je lekkerder in je vel gaat zitten. Een appje van hem maakt mij blij. ‘Dankjewel. Het werkt 😉. Na de glimlach ben in de lach geschoten.’

Later geef ik de tip door aan een andere vriend. Of het hem heeft geholpen weet ik niet. Dit blogje waarschijnlijk wel, want het is op zijn verzoek geschreven. Een glimlach doet goed. Vraag maar aan Ilian.     

  

Daar zijn wij weer

Samen. Door onze fysieke tegenslagen zien Peter en ik elkaar niet meer zo vaak als eerder. Wij delen onder andere het leven van de boomvalk. Er huist waarschijnlijk een paartje in de polder bij mij achter. Goed om daar af te spreken.

Verstopt zit mijn maatje bij een dam achter het riet. Lekker uit de wind en in een mild zonnetje. Hoog boven in een mast zie ik een valk zitten. De telescoop staat op hem gericht. Terwijl hij beweegt, op zijn poten gaat staan, zijn achterste oplicht en een witte fluim het luchtruim in schiet, kletsen wij over de touretappe van de dag ervoor.

over asfalt fietst
juichend een renner terwijl
de ander verliest 

Winkelen

Wij kunnen het ons haast niet meer herinneren dat wij samen zijn wezen shoppen in het centrum van Spijkenisse. Vandaag, op een regenachtige zaterdag, hebben wij er zin in. Even na tienen stappen wij de auto in.

Ik wil een nieuwe trainingsbroek die makkelijk zit bij yoga. Vooraf ging mijn voorkeur naar een Odidas uit. Helaas zijn die niet naar mijn smaak. De Neki, die dat wel is, zit te ruim. Hij valt dus ook af. Een broek van Stonna maakt mij het meest tevreden. Daar valt de keuze op.

Wat een energie kost dat passen en meten. Zelfs het stoeltje, bijgeschoven door de verkoper, draagt niet bij aan gemak. Toch, het lukt en daar ben ik trots op.
Nu nog een zomerbroek. Hij lijkt mij iets te kort. ‘Dat is modern’ zegt José. Ik neem hem, want mijn energie neemt af. Ik ben daardoor sneller tevreden.

Als ook José inkopen heeft gedaan, is het tijd voor koffie. ‘Zullen we naar Kaldi gaan?’, stel ik voor. ‘Dat had ik ook in gedachten’, hoor ik vrolijk als antwoord. En ondanks dat mijn smaak minder is, geniet ik van het moment.

Nu nog een boekje voor onze kleinzoon Ilian kopen en voor mijzelf een tijdschrift. Help! Er is zoveel aanbod dat ik niet kan kiezen. Ook wat ik in gedachten heb, geeft twijfel. Na een tijdje geef ik het op. Keuzevrijheid in een boekenwinkel is een koestermoment. Maar soms, door het enorme aanbod, een aanzet tot chaos in mijn kop. Alleen … Ilian jij hoef je geen zorgen te maken hoor 😊.

 

Gedicht

Ik ben
dus besta
of andersom

Met een zucht pak ik
slang en stang en ga
stof te lijf

Een spin vlucht
mussen trillen
niets is meer van belang