Het been

Een rusteloos been verdient geen aandacht,
althans dat beweren kenners.

Nu kan ik blijmoedig zingen:

Mijn been beweegt, dus ik besta.
Maar dat is niet de existentie die ik wens.

Na weer een schreeuw om aandacht
zoek ik midden in de nacht naar afleiding en
pijnig mijn hersens met de diep filosofische vraag:

Wat is de essentie van mijn been?

Minuten later, als het lichaam en de geest
slaapwaken in serene rust, val ik in diepe slaap
om uren later te ontwaken;

Wat, o wat, tracht het been toch van zich af te schudden?

Als de wandelaar zonder zorgen

over het grauwe graanveld staart,

naar daar waar zware zwarte wolken

het allerlaatste blauw verdrijven,

dan weet hij dat wat hem lief is

in zijn ziel gebeiteld staat;

dit immers houdt zich staande,

als een boom die strijdt tegen de wind.

 

                     

Jazz Round Town

Er is een klein verschil in letters en hun volgorde wanneer je de plaatsnamen Hoogeveen en Heerenveen nader bekijkt. Als je daar onbewust aan voorbij gaat. Bijvoorbeeld op een kruispunt van wegen, dan kan je zomaar in de verkeerde plaats arriveren.

In Rotterdam start volgend weekeinde het North Sea Jazz Festival. Voorafgaande aan het feest vinden op diverse plekken in de stad optredens plaats. Oud-Charlois, is één van die locaties. Aan de Kerksingel, achter de kerk is een podium gebouwd. Een vis -, patat -, en drankwagen fleuren het plein op. Charlois, of op zijn Rotterdams Sjaarloos, lijkt in letters een beetje op Charleroi, een vliegveld bij Brussel. Als buitenstaander zou je op het verkeerde been gezet kunnen worden.

Twee geliefden maken het plan om naar Charlois te gaan. Samen rijden zij zondagmiddag in vrolijke stemming naar Zuid. Onderweg vraagt hij haar waar de optredens precies zijn. “Aan de Kerkwerfsingel”, zegt zij. “Mmm, die weet ik wel, die loopt vanaf Zuidplein richting Dorpsweg”, zegt hij. Als de auto geparkeerd is, lopen de twee door het Zuiderpark richting het Zuidplein. “Dit moet de Kerkwefsingel zijn”, zegt hij later. Echter er zijn geen muzikanten te zien of te horen. Een straatnaambord biedt uitkomst. “Carnissesingel, wij zijn verkeerd”. “Ach, nu weet ik het weer” zegt de man. “De Kerkwerfsingel ligt in Pendrecht, niet ver hier vandaan”. Niet uit het veld geslagen wandelt het tweetal naar Pendrecht. Maar ook daar geen Jazzy klanken. “Ik vond het al zo raar. Pendrecht is geen Charlois, al ligt het dicht bij elkaar, zegt de man. Kom we gaan naar de auto en rijden naar de plek waar ik denk dat het is”. Na een korte rit door de wijk en nog steeds in opperbeste stemming ziet het tweetal een geel spandoek met daarop de woorden Jazz Round Town. Het plein aan de Kerksingel is gevonden.

Terug naar de basis

Het weer voorafgaand aan het weekeinde was niet best. Voor ons kampeertochtje, drie nachtjes, was beter weer voorspeld. Vooral maandag zou aangenaam warm en zonnig zijn vertelde weerman Gerrit Hiemstra; met dat gegeven in het vooruitzicht stond ik dan ook in optimistische stemming gepakt en gezakt paraat. Om kwart over acht belde Peter, mijn reisgenoot, aan. Samen rangschikten wij onze bagage in zijn auto. Alleen het fietsenrek hoefde nog maar gemonteerd te worden. Onverwachts diende zich een kleine tegenvaller aan; wij hadden geen rekening met de spoiler gehouden. Wat nu? Demonteren natuurlijk, hij was immers maar met drie bouten bevestigd. Nadat ik gereedschap had gevonden, draaiden wij snel de bouten uit de spoiler. Die gaf echter geen krimp en bleef onwrikbaar op zijn plaats. Wat bleek? Aan de onderzijde was hij met nog eens drie bouten bevestigd. Twee daarvan hadden hun domein op haast onbereikbare plaatsen. Wij gaven het op en wilden weg, dan maar geen fietstochtjes. Iets later dan gepland maar in een vrolijke bui reden wij in lichte regen naar Lhee, plaats van onze bestemming.

De natuurcamping, wat in dit geval inhield dat het terrein geen elektra en internet bezat, was snel gevonden. Na enig gesteggel met de betaal- en reserveringsautomaat vonden wij een fraai stekje; vlak langs de bosrand met uitzicht op het lichtglooiende campingterrein, waarop als geurend ornament enkele dennen verspreid stonden. Onze naaste buren links waren een moeder met twee kinderen van, ik schat, vier en zes jaar. Met deze kinderen sloot ik al snel vriendschap, zodat zij elke dag wel één of twee leuke praatjes met Peter en mij maakten. De buren rechts, onbekend in aantal, vertrokken na één nacht  naar elders op het terrein. Wellicht maakten wij in de avond- en ochtenduren teveel lawaai. Wie zal het zeggen. Binnen tien tot vijftien minuten was ons kampement klaar voor gebruik. Tijd om de directe omgeving te verkennen.

Half bewolkt en beschenen door een waterig zonnetje ligt het Dwingelderveld aan onze voeten. Langs de rand, waar een fietspad het veld scheidt van een aangrenzend bos, klinkt de zang van een grasmus. Op het veld zelf is vooralsnog beperkte vogelactiviteit. Genietend van het fraaie weidse uitzicht bereiken wij later een vogelobservatiehut. Voor de hut ligt een drassig veld met biezen waarboven een witte kwikstaart op zoek is naar een vette vlieg. Boerenzwaluwen scheren af en aan. Een van hen vliegt onverstoord naast mij de hut binnen en zoekt zenuwachtig zijn weg. Wat blijkt? Ik sta pal onder een nest dat drie jongen bevat. Hun bekken zijn wijd geopend en één voor één krijgen zij een insect toebedeeld. Intussen is het namiddag en krijgen wij trek in een snack en geestrijk vocht. De Bospub blijkt daar prima voor geschikt. Laat de bitterballen en een La Chouffe nu maar aanrukken, denk ik goed gemutst. Terwijl wij ons laven en in een nog vrolijker stemming geraken worden wij aangesproken door mevrouw Boontjes die samen met haar echtgenoot in de omgeving een vakantie geniet. Er ontstaat een fijn gesprek, waarin vooral meneer Boontjes vol humor inhaakt op wat aan gespreksstof ter tafel komt. Een tweede rondje bitterbal en bier is snel besteld en enigszins licht beschonken nemen wij later afscheid van elkaar en zoeken onze weg naar het kampeerterrein, waar wij moe en met trek ons avondmaal bereiden; spekjes, krielaardappeltjes en bietjes, (alles uit blik en in één pan). Het smaakt uitstekend. Na nog een kleine wandeling, dat is goed voor de spijsvertering, maken wij ons op voor de nacht.

Wordt vervolgd.