Winkelen

Wij kunnen het ons haast niet meer herinneren dat wij samen zijn wezen shoppen in het centrum van Spijkenisse. Vandaag, op een regenachtige zaterdag, hebben wij er zin in. Even na tienen stappen wij de auto in.

Ik wil een nieuwe trainingsbroek die makkelijk zit bij yoga. Vooraf ging mijn voorkeur naar een Odidas uit. Helaas zijn die niet naar mijn smaak. De Neki, die dat wel is, zit te ruim. Hij valt dus ook af. Een broek van Stonna maakt mij het meest tevreden. Daar valt de keuze op.

Wat een energie kost dat passen en meten. Zelfs het stoeltje, bijgeschoven door de verkoper, draagt niet bij aan gemak. Toch, het lukt en daar ben ik trots op.
Nu nog een zomerbroek. Hij lijkt mij iets te kort. ‘Dat is modern’ zegt José. Ik neem hem, want mijn energie neemt af. Ik ben daardoor sneller tevreden.

Als ook José inkopen heeft gedaan, is het tijd voor koffie. ‘Zullen we naar Kaldi gaan?’, stel ik voor. ‘Dat had ik ook in gedachten’, hoor ik vrolijk als antwoord. En ondanks dat mijn smaak minder is, geniet ik van het moment.

Nu nog een boekje voor onze kleinzoon Ilian kopen en voor mijzelf een tijdschrift. Help! Er is zoveel aanbod dat ik niet kan kiezen. Ook wat ik in gedachten heb, geeft twijfel. Na een tijdje geef ik het op. Keuzevrijheid in een boekenwinkel is een koestermoment. Maar soms, door het enorme aanbod, een aanzet tot chaos in mijn kop. Alleen … Ilian jij hoef je geen zorgen te maken hoor 😊.

 

Gedicht

Ik ben
dus besta
of andersom

Met een zucht pak ik
slang en stang en ga
stof te lijf

Een spin vlucht
mussen trillen
niets is meer van belang

 

Oma

‘Mamma, mag ik vanmiddag naar het zwembad met een vriendin?’ vraagt de elf- jarige Anna aan haar moeder. ‘Dat is goed, alleen oma komt.’ ‘Dat weet je hè?’ Als Anna met haar vriendin naar het zwembad gaat, pakt oma zelfgebakken koekjes in en maakt zich klaar voor haar dagelijkse wandeling. Zij was een grote sterke vrouw, maar de ‘slanke lijn’ heeft haar leven veranderd. Nu is ze bijna mager. Met alles wat ze eet houdt ze rekening, genieten is verdwenen.

Half in de middag, beide meisjes liggen lekker te zonnebaden, schieten de koekjes Anna te binnen. ‘Ga je mee Kyra?’ ‘Mijn oma komt met lekkere koekjes’. Ze kleden zich om en slenteren spelend naar huis.

In stevig tempo loopt oma naar Anna’s woning, kijkt op haar horloge en denkt: nog even als extra dit kleine rondje en dan hop koekjes eten. In een grote schaal komen ze op tafel. ‘Willen jullie thee of ranja?’ vraagt mams. IJskoud komt aardbeiensiroop in grote glazen op tafel. Voor oma en mamma is er thee. In sneltreinvaart gutst de siroop de dorstige kelen in. Gulzig worden daarna de koekjes opgegeten. Maar, … er verschijnen sombere blikken op de gezichten van de kinderen. De lippen krullen naar beneden, ogen sluiten zich en getsie ontsnapt uit de monden. ‘Wat is er?’ vraagt mamma. ‘De koekjes zijn niet lekker’ zegt Anna. Mamma neemt er ook een. En inderdaad haar gezicht zegt alles. Ze zijn droog, kruimelig en lijken wel zonder suiker. Mamma kijkt naar oma, die wel weet wat er aan de hand is. ‘Teveel suiker en vet is niet goed’. ‘Vandaar’ zegt ze gepikeerd.

In de avond bij Kyra thuis, vergeet Anna het koekjesavontuur en komt een zakje drop op tafel. Als troost.

      

Poëzie

Hieronder een haiku, een gedicht en als laatste wederom een haiku.  

 

ik zie grijze mist
weerspiegeld in slootwater
loerend naar een prooi

             #

Langzaam
wandelde de zomer
dichterbij.

Meer dan welkom
na de koude winter
en het natte voorjaar.

Nu is hij, heet
benauwd, droog en
soms ongewenst.

Hoewel, in wilgen langs
het gorsje, poetsen grote
zilverreigers hun verenkleed.

En, tussen vers gemaaid gras
de geur van kruiden. Ach, die
Hollandse zomer toch …

             #

zij voelde een ruk
aan de haak hing een brasem
pa keek vreugdevol

 

Kwikmedit

Op een doordeweekse morgen sta ik vroeg op, zet buiten een luie stoel in de ochtendzon en sla een boek open. Al bij de eerste regels koert een duif vanuit een boom. Ik herken hem aan zijn roep. Roe-koe-koe. Drie maal een oe-klank wat wijst op een turkse tortel. Hij stopt niet met koeren, integendeel, hij steekt andere duiven aan. Als vogelaar moet ik dat toch waarderen? Niet als ik in stilte zonder afleiding wil lezen. Kortom, een kleine marteling. Ik stop met lezen.

Een fietstochtje naar Hilvarenbeek vergoedt veel. Na een lunch rijden José en ik door een bos. Langs een akker horen wij een één-woord-gedicht. Ik schrijf hem op: Kwikmedit.

Geweldig! De roep van een kwartel.

Kan het mooier? Onze dag kan niet meer stuk.

’s Avonds na het eten, net als ik indommel, wordt ik gewekt door …

Roekoe-koe ... koe-koe. De laatste twee (k)oe’s zakken in toonhoogte. Wat met de drie ervoor wijst op een houtduif.

 

Lang leve de lol

Even voor half negen stap ik op de fiets en rijd naar de fysio voor fitness. De fietsenstalling is vol. Om mijn fiets toch met de ketting aan een paal vast te leggen, zet ik hem op de kop van de overkapping. Als alles voor elkaar is, doe ik enkele stapjes achteruit. De losliggende tegels zie ik niet. Bijna val ik in de bloembak.

Binnen kleed ik mij om en ga de oefenzaal in. Rechtop lopen is de eerste oefening. Het valt niet mee. Wat normaal op gevoel gaat, moet nu meer bewust worden uitgevoerd. ‘Rug recht, bekken naar voren, voeten niet te hard neerzetten’, klinkt het luid. Probeer dat maar eens met een onwillige heup. Humor houdt de boel op gang.

Op zeker moment, ik zit op een krukje uit te rusten, loopt er een veel oudere man op de loopband. ´Rechtop lopen en pik naar voren gericht´, roep ik hem toe.  Net zoals ik de fysiotherapeut eerder had horen zeggen. Veel lachers in de zaal. Of dat ook geldt voor de man in kwestie, laat ik in het midden.  

Later wordt mijn naam gevraagd. ´Tino´, zeg ik. ´Wat een aparte naam´. Er worden grapjes over gemaakt. `Ja, Piet, Jan en Gerrit, dat zijn pas moderne vlotte namen’ reageer ik. De namen, grappen en grollen vliegen in het rond. Volgens mij heet de therapeut Jan, of hij moet een geintje hebben gemaakt.

Thuis gaat bij het koffiezetten het een en ander mis. Irritatie en boosheid willen de kop opsteken. Ik druk ze neer. Kom op Tino, zie de lol en blijf lachen. Plagend stuur ik José een appje: Vanavond gezellig samen het koffieautomatenmatje, vervangen, er is koffie overheen gegaan. Ik heb nog geen reactie, wel fun in mijn bol.

De wereld in kleur

Als José het eten bereidt, ga ik nog een stukje wandelen. Op de terugweg kruist een jongetje van vijf á zes jaar mijn pad, waarop gekrijt is. Ik zeg hem gedag.
‘Dag meneer. Heeft u mijn tekeningen al gezien?’ 
‘Jawel en ik vind ze erg mooi. Wat stellen ze voor?’

Hij vertelt mij dat hij ze afgekeken heeft van populaire t.v. programma’s. Ik ken ze niet.

‘Ik wil wat meer kleur in de wereld brengen. Alles is zo grauw.’

Verbaasd over het aparte antwoord vraag ik wat hij bedoelt.

‘Kijk maar naar de brug, waar ik net overheen liep. Die is alleen maar bruin en grijs.’

‘Ja, maar de polder is groen, de lucht is blauw en de zon geel. Kleur genoeg toch? Waar zit jij op school?’

‘Op de Samenlevingsschool De wereldreiziger, meneer.’

Aha vandaar jouw bijzondere antwoord op mijn vraag, bedenk ik mij.

We praten nog even verder, dan begint hij te dralen. Hij wil naar huis. Ik groet hem en wens hem een fijne avond toe. Als kindervriend geniet ik van dergelijke ontmoetingen. Vaak prikkelen we elkaar en naast plezier geven ze soms een boodschap mee