Als dikke pap

Het trapgat witten stond niet op het programma vandaag, echter een grijs gordijn van druilige regen dat boven Voorne Putten hangt, verandert mijn kijk op de dag. Vol ijver ga ik op zoek naar gereedschap om de vijf trapleuningen te demonteren, dat werkt makkelijker. Als dat achter de rug is, zet ik de schildersattributen klaar. Die plaatsen waar geen witsel op mag spatten, dek ik af met kranten en een oud laken. Ik kan van start.

Eigenlijk houd ik niet van klussen, ondanks het feit dat een leerkracht mij ooit aanraadde om naar de schilders mts te gaan. Het heeft veel te maken met mijn vermogen tot langdurige concentratie, dat laag is. Op advies van mijn moeder pak ik een dergelijke klus dan ook op in etappes van twee á drie uur per dag. Ben ik eigenwijs en ga ik toch door met een dergelijke klus, dan ga ik fouten maken. Niet doen dus. Met aandacht hanteer ik de kwast en strijk in banen over de wanden, tot het moment dat mijn emmer leeg is.

Op de fiets rijd ik naar een doe-het-zelf-zaak en koop een enorme emmer van tien kilo, die ik onder de snelbinders klem. Ik wrik hem heen en weer ter controle, hij staat stabiel. Als een atleet probeer ik in een soepele beweging mijn been over de emmer en het zadel te zwaaien, wat maar nauwelijks lukt. Een lichte krampscheut teistert mijn hamstring. De rit naar huis verloopt voorspoedig. Oneffenheden in het wegdek krijgen geen vat op de emmer, die ik voor de zekerheid vasthoud. Thuis als ik van mijn fiets afstap, schiet er opnieuw kramp in mijn been. Dit keer ben ik minder fortuinlijk. Tergend langzaam kantelt mijn fiets. De snelbinders zijn niet op dergelijke capriolen berekend en met een zachte plof, valt de emmer op de grond en barst open. Als bevroren kijk ik naar de inhoud die als dikke pap over de tegels stroomt. Tegen beter weten in, probeer ik te redden wat er te redden valt. Tevergeefs.

Met liters lauw water, een bezem en afwasborstel ga ik de drab te lijf. Een dik uur later is de klus geklaard. Moe maar niet voldaan kauw ik later op een boterham en drink mijn teleurstelling met lauwe thee weg.

Een dag later kijk ik met tevreden blik naar mijn straatje dat er nog nooit zo keurig geboend en stralend heeft bijgelegen.

     

Nieuw: YouTube - kanaal

Beste lezer,

Sinds kort houd ik een YouTube kanaal bij. Regelmatig zal ik daar gedichten en kort proza voordragen. Als ornament is muziek en een foto toegevoegd. Neem gerust een kijkje, graag zelfs.
De filmpjes zijn gemonteerd door Leon(ardus) Hoeneveld, die ook te volgen is op YouTube

https://www.youtube.com/channel/UClGOdx9_Jm5m7TfIb9c9NeA/featured

En ... vond u het leuk?

Groet,

Tino van Kampen

Tropisch Roze

In Groot Goeree Overflakkee van deze week een column van mijn hand.
Klik op de link hieronder en scroll naar pagina 16.

https://www.jambooty.be/en/document/1051848

Of lees de foto. Klik op de foto voor een vergroting. Veel leesplezier.

Leven is balanceren op een dun draadje

Vroeg in de morgen, ik ben net begonnen aan het schrijven van een nieuw verhaal, rinkelt de telefoon. In stevig tempo loop ik de trap af en neem hem op. Het blijkt mijn vriend Peter te zijn.

‘Ben je bereid tot een vriendendienst?’ vraagt hij.
‘Dat hangt ervan af’. Ik houd een grap van hem altijd in het achterhoofd.
‘Ik heb griep en heb hartritmestoornissen en mag geen autorijden, wil jij mij naar de huisarts brengen?’

Dat is voor mij geen probleem. Vlug doe ik mijn schoenen en jas aan, drink mijn koffie op en ga op pad. Als ik Peter bij zijn huis aantref, is duidelijk te merken dat hij niet fit is. Soepel en snel rijd ik naar zijn huisarts. Daar blijkt dat zijn hartslag onregelmatig is, met pieken van 140 slagen per minuut. Het advies is om direct naar het EMC te rijden voor verder onderzoek. De reis naar het ziekenhuis begint met enige vertraging. Een vuilniswagen blokkeert enkele minuten onze weg. Aan de rand van de stad, als flarden mist de regio binnentrekken, zie ik dat het minder met Peter gaat. Hij trekt wit weg en ‘klaagt’ over tintelingen in zijn vingers en lippen. Toch is hij in staat om ons naar het EMC te loodsen. Wegwerkzaamheden bij de Rochussenstraat lijken roet in het eten te gooien. Gelukkig geldt de wegafzetting niet voor spoedeisende hulp. Bij het inchecken verloopt alles voorspoedig. Een verpleegster rijdt hem in een rolstoel naar de onderzoekskamer en voordat wij er erg in hebben ligt hij aan de monitor. Aan het einde van de ochtend als ook zijn vrouw is gearriveerd, laat ik de hulp over aan de doktoren en verplegend personeel. In een intussen met mist dichtgetrokken stadsregio rijd ik naar huis.

Net na mijn middagboterham, krijg ik een telefoontje; Peter mag naar huis, nader onderzoek volgt. Opnieuw rijd ik naar Rotterdam en tref mijn vriend voor de ingang van het Erasmus aan. Hij heeft al weer wat kleur op de wangen. Tijdens de rit naar huis slaat ongenadig de vermoeidheid toe. Gesloopt als hij door het reizen en de spanning is, duikt hij thuis direct onder de wol.

In de avond overdenk ik de dag en zie in dat het leven balanceren op een dun draadje is, een klein zetje kan ons al uit evenwicht brengen. Vallen of niet-vallen is dan afhankelijk van geluk.

Almost Blue

Rond middernacht. In een café aan de rand van de stad leunen enkele gasten beschonken tegen de bar. Weinig tafeltjes zijn bezet. Een pianist neemt plaats achter de vleugel en improviseert als vingeroefening enkele jazzy deuntjes. Niet veel later komen de drummer en de bassist het podium op. Ervaren als het trio is, ontstaat er als vanzelf een ritmische melodielijn, waarop bijna elke gast, hoe subtiel ook, meedeint. Met gebogen hoofd betreedt de trompettist het toneel. Even is een glimp van zijn door alcohol en drugs verweerde gezicht te zien. Hij neemt plaats op een kruk en staart naar zijn trompet die hij voor zijn buik houdt. Vermoeid  kijkt hij op en vraagt of het publiek stil wil zijn, want dat past bij het lied. Dan zingt hij loepzuiver en ritmisch zijn woorden.

Almost blue
Almost doing things we used to do
There's a girl here and she's almost you
Almost 

   

Het moment dat de trompet naar de lippen wordt gebracht is haast buitenaards. Als je niet beter zou weten, ontkom je nauwelijks aan het idee dat de klank van de stem samenvalt met die van de trompet. Het is muisstil. Sigarettenrook kringelt vanuit een asbak omhoog. Haast onhoorbaar gaan de klanken van de trompet over in een zacht neuriën, waardoor de stemming van de trompettist bezit neemt van het publiek.

Almost blue
It's almost touching
It will almost do

Na de laatste klanken verlaat een man zichtbaar geëmotioneerd het café. Buiten regent het. Met opgetrokken kraag, ontwijkt hij de plassen en verdwijnt in de nacht.

Almost me
Almost you
Almost blue

Fragmenten van de songtekst zijn van Elvis Costello.
De uitvoering is van, hoe kan het anders, the one and only Chet Baker.

De boogschutter

    (voor P.D. te S.)

Ik span de pees en richt de pijl
voor het perfecte schot,
mijn geest is leeg.

zoef … raak … subliem schot.

Was ik het die de boog spande,
of bracht de boog mij in de hoogste spanning,
trof ik doel, of trof het doel mij.

Dit alles,                                       
boog, pijl, doel en ik
onscheidbaar verstrengeld,

in het schot,

daarin is alles zo helder en zo eenvoudig,
dat de pees midden door mij heengaat.

Tino van kampen 2017

 (naar een verhaal van Herrgel in:  Zen in de kunst van het boogschieten)

Knisperend gras