Fragmentjes

    goedendag wensen

    wij elkaar. rossig en koud

    ligt de dag - open.

    

    

    ga ik links, of rechts

    buig ik mee, of ...

    spiegelbeeld

    aalscholver, schollevaar

    strak en met rimpels

Herfsttij

‘Wat zie je?’ vraagt zij geïnteresseerd aan mij.
‘Een goudhaantje’ zeg ik enthousiast.

Het is een zonnige herfstochtend. Dat mag ook wel na al de regen die de laatste dagen gevallen is. In bomen en struiken danst het vogeltje zoals een kolibrie onder haast kale takjes.

‘Hoe ziet ie eruit?’
‘Een zeer klein groenig vogeltje met een brede gele kruinstreep.
Zijn neefje heeft en fel oranje kruinstreep. Alsof hij in brand staat. Daarom heet hij vuurgoudhaantje’.

            Foto: Peter Ganzeboom

Een nauwelijks hoorbaar sie-sie klinkt vanuit de struiken. ‘Dat moet hem zijn’  zeg ik en wijs naar een klein vogeltje. Als de vrouw kijkt, is hij weg. Pas na een aantal pogingen lukt het haar.

‘Wat een mazzel’ zegt ze. En wat mooi. We zijn echt geluksvogels. Goudhaantjes’!

Herfsttij
de nabloei
van de zomer
 

Lord Byron

    Gezwicht voor de schoonheid
    van weef- en borduurkunst,
    zit hij hier in oriëntaalse kleuren.

    Zijn huid Angelsaksisch bleek.
    Onbevangen kijkt hij de wereld in.
    Quasi-slordig hangt de tulband neer.

    De jas loodzwaar van goudbrokaat,
    de snor gelijk een verliefde officier
    als in een dolkomisch theaterspel.

Het kan anders

Karen is een commandeur en klager. Zij staat in de supermarkt bij de zelfscankassa en scant haar eerste boodschappen. Iets in het apparaat lijkt het niet te doen. Of maakt zij zelf een foutje? Bozig roept zij een medewerkster. ‘Dat apparaat doet het weer niet. Ga je chef maar halen.’ Zenuwachtig is die dat inderdaad van plan. Maar ja, dan krijg ik daar weer allerlei instructies, denkt zij. Dus probeert ze het zelf te verhelpen. Het lukt. Karen is na tien, vijftien minuten eindelijk klaar. ‘Mag ik uw boodschappen controleren?’ wordt haar vervolgens gevraagd door de medewerkster. Nog bozer dan daarvoor vraagt zij weer naar de chef. Die komt kijken en doet een goed woordje voor haar collega. ‘Het apparaat is oké. Het ermee omgaan is soms lastig. Een foutje is zo gemaakt.’ De boosheid bij Karen zakt, maar nog geïrriteerd pakt zij in. ‘Nou.’ zegt de chef. ‘Het komt toch nog in orde.’ ‘U bent geholpen door een ervaren collega.’ ‘Inderdaad.’ zegt Karen. ‘Dat doet zij altijd. Een kleine promotie of salaris verhoging zit er voor haar misschien in?’ ‘Daar ga ik zeker met haar naar kijken.’ zegt de chef. 

Een lege pagina

 

Zo rond half zes wordt hij wakker. Een streep licht van buiten valt op de muur. Het dakraam waardoor het naar binnen glipt staat op een kier en klappert zacht in het scharnier. Nog even woelt Rick om, dan stapt hij uit bed. Zijn vrouw Alice merkt niets van zijn bewegen en slaapt rustig door. Beneden opent hij de deur die toegang geeft tot de kleine boomgaard achter het huis. Onmiddellijk sluit hij hem weer. Het waait te hard. Binnen is daar door de goede isolatie niets van te merken. Hij zet de computer aan en zoekt het weerbericht. Er is storm op komst. Als Alice beneden komt, waait het al harder.

Ze gaat de keuken in en op het moment dat zij de deur van de koelkast open wil doen, gaat het licht uit. In de koelkast is het pikkedonker. Enkele stoppen zijn ‘gesprongen’.  Op de tast vindt zij eieren en wat broodbeleg. Margarine kan zij niet vinden. Rick gaat op zoek naar een zaklamp. Omdat die haast nooit wordt gebruikt, kan hij hem niet vinden. ‘Er zit toch een lichtje op je mobiel’, roept Alice vanuit de keuken. Uiteindelijk komt alles in orde en bakken ze een spiegelei met spek. De geur van Earl Grey  mengt zich vanuit een glazen kan met het haast Engelse ontbijt. Wat tegenzat wordt een plezier.

Vrolijk doet ieder zijn ding. Alice zit achter de pc en probeert een kort verhaal te schrijven. Ze was er al mee begonnen, maar telkens vond ze het niet goed genoeg. De pagina met wat zij schreef, is gewist en staat leeg voor haar neus. Haar humeur zakt, want weer weet zij niets. Dan schiet haar iets te binnen. Ze zoekt een pas geschreven gedicht op, kopieert het en plakt het op een lege pagina.

ruiten rammelen
pannen klepperen
boomtakken zwiepen
krakend heen en weer
wind raast razend langs de ramen
het water zweept vanachter dijken
over de kruinen, luister … herfst

Zij krijgt een gaaf idee. Als ik deze ochtend nu eens beschrijf met dit gedicht. Dan heb ik toch een leuk kort verhaal.

Uit de krant - GGO

Tino van Kampen: Zomerse herfsttocht

di 10 okt., 09:33 Algemeen 180 keer gelezen

Grote zilverreiger. Wat een indrukwekkend verenpak! (Foto: Peter Ganzeboom)

De fiets gaat uit de schuur. Een statief achterop. De telescoop en proviand in een zijtas. Op naar de Beninger Slikken.

Ik voel de herfst al, zei een bekende vogelaar laatst tegen mij. Er was voor de meeste mensen nog weinig van te zien, laat staan voelen. Toch had ook ik af en toe dat gevoel. De meeste broedvogels waren klaar met broeden en jongen grootbrengen. 

Hier en daar viel een blad van een boom. Er waren windvlagen die herfstkilte in zich droegen en in de avonden werd het eerder donker. Vogels ruiden in stilte hun verenkleed en vetten zich op. 

Dan, vanuit het niets vliegen er kieviten boven de graslanden. Kool­- en pimpelmees zoeken naar insecten in bomen en struiken. Een grote zillie, (zilverreiger) lost een lepelaar af met het zoeken naar voedsel in plas en dras. Op pad dus.

Onderweg zitten enkele roeken, te herkennen aan de grijze snavelbasis, op boerenhekken. Ik zou af kunnen stappen en ze bekijken, maar balanceren met een damesfiets zonder stang tussen de benen is in mijn situatie lastig. 

Langs de Bernisse waag ik toch een poging. Een cettiszanger laat zich horen. Het is een leuke sport om die vogel in beeld te krijgen. Altijd lijkt hij zich te verstoppen. Hoera, het lukt mij.
Bij de slikken pak ik mijn apparatuur, zet de fiets op slot, wurm mij door een hek en balanceer over een dijk. Bij een bankje met uitzicht over de slikken maak ik kwartier. Op een drooggevallen slik scharrelen steltlopers. Ik kan de details niet goed zien.

Hetzelfde is het geval bij een roofvogel die als een buizerd overvliegt. Maar is het er een? Hij lijkt iets groter, ook zijn staart heeft een iets andere vorm. De tekening is ook niet des buizerds. 

Er zijn vogelaars die balen van een soortgelijke ontmoeting, het niet op naam kunnen brengen van een soort. Om zichzelf tevreden te stellen geven zij de vogel een naam. ‘Zo, kijk eens wat ik gezien heb’, denken zij in zichzelf. Anderen hebben dat niet. Het kan juist een genot zijn. Dat is vogelen. Genieten van een gevleugelde vriend. Of je nu weet wie het was of niet. 

Na een uurtje breek ik op en kuier nog even door het gebied. Thuis wacht immers. Met een blik over het Spui, de Korendijk, en het lokkende Goeree-Overflakkee, sluit ik af. 

Het wachten is op een rij-test en dan hop naar het eiland aan de overzijde van Voorne - Putten. Ik ben er bijna klaar voor. 

Tino van Kampen schrijft regelmatig in ‘Groot Goeree-Overflakkee’ over zijn omzwervingen in de natuur rondom het Haringvliet. 

Zin en zin

‘Bah, wat heb jij een slecht humeur’, zegt hij tegen haar.

Sibille stopt met schrijven en draait zich bozig om.

‘Ja, het wil weer eens niet lukken. Ik kan geen goede openingszin vinden voor mijn nieuwe blog’.

Nog net kan zij zich inhouden om met haar cursor op het kruisje te klikken en heel haar werk ongedaan te maken.

‘Ik heb ook helemaal geen zin meer. ’t Is al dagen pet. Niets lukt. Zelfs een leuk onderwerp vinden niet’.
‘Misschien is het beter om even te stoppen. Wachten tot een onderwerp de kop op steekt. En dan ineens is daar de zin en de zin’, zegt Harry glimlachend.

Die glimlach doet het hem. Sibille glimlacht terug, neemt haar bril af, strijkt over haar gezicht en vouwt haar blonde krullen naar achteren. Even schudt ze haar hoofd en kijkt met de bril weer op haar neus zinvol naar Harry.

‘Kom op, dan gaan we een eindje wandelen. Mijn hoofd leeg laten waaien en even samen zijn’.

De zon prikt net door de wolken. Van dreigende regen is geen sprake meer. Wind waait straten droog, streelt door haren en prikkelt zachtjes de huid. Misschien is het wel goed dat ik Harry vraag wat hem zoal bezighoudt de laatste tijd, denkt Sibille. Ze vraagt het hem. Een goed en fijn gesprek volgt. Bijna thuis loopt een poes hen tegemoet. Met geluidjes lokt ze hem. Zachtjes streelt hij zijn kop tegen haar benen. Ze aait hem over de kop, recht haar rug en zegt hem gedag. Beiden gaan hun eigen weg. Harry en Sibille doen later hetzelfde. Naderhand  heeft ze twee zinnen. Eigenlijk drie. Twee schrijft ze op en vraagt Harry welke hij mooier vindt.

Lente, het peloton barst los en witte benen stampen op de pedalen, de Muur op.

Hij wil revanche maar, een steenpuist op zijn zitvlak verhindert dat voorjaar een revanche.

Lachend maakt hij een keuze. ‘Zie je wel. Als je maar even afstand neemt. Dan komen de zinnen vanzelf’.

Met zin in dubbele betekenis gaat Sibille weer aan het werk. Even het schrijven loslaten was een groot succes.