Dat is het verhaal wat ik lees: Een man, gevallen op de vloer. Tot niets meer in staat. Ik vat het samen – alleen zijn actuele gedachten vanaf de vloer, niet wat hij ooit meemaakte -  in poëzie, dat een mengsel is van Japanse versvormen. Ik noem het: Op de harde vloer.

            I

’t Kille hemeloog
kijkt op hem neer, hij liggend
op de harde vloer

zijn gedachten dwalen rond
hoe is hij hier toch beland

licht, hij ziet beter
grauw ‘t toilet de muurtegels
welvingen hoeken

’n voet knie dijbeen erboven
de kaak stuk of scheefgezakt

een oog in spiegel
knippert naar hem en nogmaals
zo treft hij zich aan

hoort klikken van ’t hek
voetstappen fietsgeratel

Sofia de jonge buurvrouw
roepen lukt niet mondhoek hangt

#

   vanaf dat moment
   terug naar het verleden
   nu toen nog verder

  de tijden verstrengelen
  -dit verhaal vanaf de vloer-

schrik hij voelt de angst
klettergeluid in keuken
razend van hart naar tenen

een inbreker zal ’t vast zijn
vluchten gaat helaas niet meer

het is nu zover
hij sluit zijn ogen en wacht
een geluid als ’n stem

weer ‘t geluid hij herkent het
bedelend mauwend- Shifty

denkbeelden- hij keert terug
neemt de kat in zijn armen