In het leven van

De code van de toegangsdeur ligt opgeslagen in mijn hoofd en kan ik, mocht hij vergeten zijn, terugvinden op mijn mobiel. Geen nood aan de man. De persoon voor wie ik kom, zit nog aan zijn ontbijt, naast ‘de vogelaar’. We maken een praatje met elkaar. Een derde blijkt een schaakliefhebber te zijn. Direct is er een ingang tot een eventuele afspraak voor een spelletje schaak; opening, midden- en eindspel.

Vol aandacht loop ik vijftien minuten later in het zonnetje, Yoego, mijn ‘afspraak’, loopt achter zijn rollator naast mij. Druk gebaard hij met zijn handen als hij iets vertelt. Nerveus houd ik alles in de gaten: het verkeer achter ons, de rollator die het spoor bijster lijkt te raken, de man voor wie ik uiteindelijk kom. Verloopt het wel veilig voor hem? Na afloop praten wij bij over wat ons bezighoudt, soms met diepgang.

Met drie personen waarmee ik de tijd wil delen, heb ik nu kennis gemaakt. Raakvlakken genoeg. Zo ligt er nog een moment in het verschiet om over vogels te vertellen, want we hadden het al over kijkhutten en bekende zgn. vogelrivieren. Schaakstukken rammelen al vol ongeduld in dozen. Gesprekstof en ideeën te over. 

 

Gekunsteld

In een makkelijke stoel, leun ik licht achterover. Mijn rechterhand omklemt een beker koffie. In de linker ligt een opengeslagen boek. De kern van mijn gedachten worstelt om concentratie. Ik wil veel: lezen, de stof overdenken, schrijven. Beleef het mee op dit blog.

In een makkelijke stoel, geërfd van mijn vader, leun ik licht achterover. Mijn rechterhand omklemt een beker, waarin zojuist gezette koffie afkoelt; dat is smaakvoller. In de linker ligt een opengeslagen boek, waarin de essentie te lezen is van een filosoof uit de zestiende eeuw. De kern van zijn denkbeelden, die uiterste concentratie vergen, zou je zomaar in onze tijd kunnen toepassen. Echter, mijn aandacht wordt afgeleid naar eerder.

Toen maakte ik een wandeling, waar ik wulpen hun naam hoorde roepen althans, dat is een algemeen geldend kenmerk. Naar mijn beleving hoorde ik echter “:wu-liep”, of iets dergelijks, geen wulp. To the point: gekunsteldheid, een gemaakt gezwollen tekst zoals de alinea hierboven, siert niet altijd.

ophemeling haalt
in dit blog de kern omlaag
dat kwetst de grond                          

 

Hoor, Troost
in de stilte
niet om je heen
- in jezelf

noem hem dit
noem hem dat
om het even wat

Bij ziekte of dood
bij wat bijna niet
te verteren is

Ervaar het zonder
woorden gedachten
daar waar leegte is

Op die plek vind je het
al valt daar niets te zoeken

 

#

 

Een brede schaduw
zweeft telkens over

Steevast iets lager
voordat het landt

Mijn oog valt op zijn
makkers hoog boven mij

Zij kijken hoe hij beweegt
rondom hapklare kadavers

Er bovenop scheurt hij los
wat hompen vlees, eet het op

Het signaal voor de zwevers
boven hem. Zij cirkelen omlaag

Later lijkt de zwarte schaduw
over mij heen te vallen - pas dan

schrik ik wakker in de werkelijkheid

 

Nico en Klaas

Na een wandeling waarin de kleine jongen al enkele Sint Nicolaas versjes had gezongen en ook opa af en toe zijn vocale kunsten in volle glorie vanachter de buggy door de straten had laten galmen, stappen de drie, ook mams is erbij, de ontvangstruimte van het verzorgingstehuis binnen; St. Nicolaas ontvangt hier iedereen die hem lief heeft.

Opa kijkt zijn ogen uit. In een hoekje zit de Sint op zijn stoel, geflankeerd door ‘Zwarte’ Piet, al mag je hem tegenwoordig zo niet noemen. Piet heeft lange zwarte krullen. ‘Zeg Piet’ vraagt opa ‘kan ik niet wat krullen van je krijgen’. De toon is gezet; opa is zelf zo goed als kaal.

De kamer van de Sint is verrassend opgezet, rechts staat het ledikant van Nicolaas, erlangs aan de wand hangen afbeeldingen van waar hij vandaan komt, bij het hoofdeind een kastje waarop een boek en een glas water. In een andere hoek zijn staf en door de schrijver van dit verhaal vergeten attributen die kenmerkend zijn voor alles voor sinterklaas en dus de essentie van het grote feest verstevigen.

De kleine jongen is bangig voor de Sint, net zoals zijn moeder en opa dat in vroegere tijden waren, toch probeert de Sint hem te paaien, wat niet lukt. Tijd om naar huis te gaan, ieder in gedachten; toch wel heel bijzonder deze alternatieve ontvangst. Door de rustige, ongedwongen sfeer waarin al de zintuigen gestreeld worden, is de angst voor Sinterklaas verdwenen en, de opzet van het feest verheven tot kunst.

 

 

                

            Schoenlappersplant

           Begin december net na twaalf
           de ketel fluit nog even een kiekje
           van een late of vroege bloeier
           hoe heet hij eigenlijk vraag ik mij af
           weten blijkt moeilijk vragen dan maar
           aan hem en haar zelf zoeken kan ook
           ik had het van te voren kunnen weten
           achteraf dan maar snel want ’t water kookt
           ach laat alle beslommeringen maar lappen
           aan laars of schoen dat moet ik meer doen

 

Voor de vogelaar

De handen diep in de zakken, de kraag van mijn jas hoog opgeritst, ogen en oren gefocust op alles wat beweegt en geluiden voortbrengt, loop ik door Polder Simonshaven, zo genoemd naar een dorp op Voorne Putten even verderop; de sound van een vallend blikje of iets dergelijks trekt mijn aandacht, een zwarte kraai worstelt met een plastic verpakking van een Danone of zoiets.

Honderd meter verderop, ik ben juist een brug overgestoken, loopt een grote zilverreiger met gestrekte hals en gele snavel priemend naar de hemel te wijzen, alsof hij tegen een soortgenoot op een belendend perceel, zijn spiegelbeeld in doen en laten zeggen wil, ‘daarboven is jouw plaats, niet hier op aarde’.

Langs slootkant, tussen pollen gras en rietpluimen, existeert een koppeltje roodborsttapuit, dat mij nauwlettend in de gaten houdt, want telkens als ik te dichtbij kom, voor hen althans, vliegen zij op naar verderop gelegen uitkijkpost, alwaar zij mij nog meer argwanend gadeslaan dan ik hen, ondertussen pikken zij stoïcijns passerende vliegjes of anderszins uit de lucht; of doen zij alsof?

 

Tijd

Achter mijn vleugel speel ik klassieke muziek en jazz. Blues golft tussen hen door, verbindt beiden hier en daar. Zo ontstaat een compositie waarin ik veel van mijn gevoelens kwijt kan en die bovendien lekker in het gehoor ligt gezien de aandacht van de metgezellen om mij heen.

Na verloop van tijd doe ik mijn wandelschoenen aan en trek er even op uit, de vrije natuur in. In het bos kijk ik naar het gevallen blad op de grond en wat nog hangt in de herfstkale bomen. Eik, beuk en berk.

Een windvlaag laat er vele dwarrelen van tak naar grond. Ontelbaar volgen ze elkaar. Zie ze vallen, fris en geel. Zie ze liggen, sommigen al bruin vergaan. Natgeregend plakken ze aan elkaar. Daar waar de tijd doorgaat. In het grote bos.

Vijf voor twaalf is het allang geweest. Voor hen dan. Maar is dat waar? Met dat in gedachten steek ik mijn sleutel in het slot van mijn voordeur. Kruip achter mijn vleugel en toucheer toetsen zwart en wit. Combineer Vivaldi met mijn gevoelens. Hier en daar in lenteachtig uptempo. Het is immers nog lang geen vijf over twaalf ;-).