Zin en zin

‘Bah, wat heb jij een slecht humeur’, zegt hij tegen haar.

Sibille stopt met schrijven en draait zich bozig om.

‘Ja, het wil weer eens niet lukken. Ik kan geen goede openingszin vinden voor mijn nieuwe blog’.

Nog net kan zij zich inhouden om met haar cursor op het kruisje te klikken en heel haar werk ongedaan te maken.

‘Ik heb ook helemaal geen zin meer. ’t Is al dagen pet. Niets lukt. Zelfs een leuk onderwerp vinden niet’.
‘Misschien is het beter om even te stoppen. Wachten tot een onderwerp de kop op steekt. En dan ineens is daar de zin en de zin’, zegt Harry glimlachend.

Die glimlach doet het hem. Sibille glimlacht terug, neemt haar bril af, strijkt over haar gezicht en vouwt haar blonde krullen naar achteren. Even schudt ze haar hoofd en kijkt met de bril weer op haar neus zinvol naar Harry.

‘Kom op, dan gaan we een eindje wandelen. Mijn hoofd leeg laten waaien en even samen zijn’.

De zon prikt net door de wolken. Van dreigende regen is geen sprake meer. Wind waait straten droog, streelt door haren en prikkelt zachtjes de huid. Misschien is het wel goed dat ik Harry vraag wat hem zoal bezighoudt de laatste tijd, denkt Sibille. Ze vraagt het hem. Een goed en fijn gesprek volgt. Bijna thuis loopt een poes hen tegemoet. Met geluidjes lokt ze hem. Zachtjes streelt hij zijn kop tegen haar benen. Ze aait hem over de kop, recht haar rug en zegt hem gedag. Beiden gaan hun eigen weg. Harry en Sibille doen later hetzelfde. Naderhand  heeft ze twee zinnen. Eigenlijk drie. Twee schrijft ze op en vraagt Harry welke hij mooier vindt.

Lente, het peloton barst los en witte benen stampen op de pedalen, de Muur op.

Hij wil revanche maar, een steenpuist op zijn zitvlak verhindert dat voorjaar een revanche.

Lachend maakt hij een keuze. ‘Zie je wel. Als je maar even afstand neemt. Dan komen de zinnen vanzelf’.

Met zin in dubbele betekenis gaat Sibille weer aan het werk. Even het schrijven loslaten was een groot succes. 

Van die dagen

He, he, eindelijk weer een wandelingetje in de polder. Het kwam er even niet van. Een bekende vrouw rijdt mij tegemoet. Haar labrador snuffelt in de berm. We groeten elkaar. Als ik het bruggetje vlak bij mijn huis op wil lopen, hoor ik alarmerende kreten. Help, help. Ik kijk om en zie niets. Help, help. Langs de kant van een sloot ligt de zojuist begroette vrouw. Zo snel mogelijk loop ik naar haar toe.

Ze denkt dat zij haar heup gebroken heeft. Wij beiden hebben geen telefoon bij ons. Ik stel haar gerust, pak haar fiets en geef aan dat ik haar man en eventueel een hulpdienst ga inlichten. Opnieuw wil ik het bruggetje opdraaien. Maar … de fiets heeft geen handremmen. Gelukkig heb ik mijn hoofd bij de situatie en alles wat ik wilde vindt zijn doorgang. Helaas ook de gedachten en emoties die door mijn lijf gieren.

Koffie is een rustgever. Daarna even naar kennissen om mijn verhaal te doen. Wat blijkt, die staan op het punt om een weekje op vakantie te gaan. De moeder van een van hen is onlangs overleden en de ander heeft een burn-out met medische complicaties. Hun verhaal draagt niet bij aan mijn ‘goedvoelen’. Toch ga ik naar mijn vriend, dat had ik afgesproken.

Hij ziet er goed uit. En ondanks dat hij mentaal sterk in zijn vel zit, heeft hij fysiek het nodige te verwerken. Mijn petje af hoe hij in het leven staat.

De vrouw is inmiddels thuis en heeft inderdaad een heup en bekkenfractuur. Binnen een half jaar kan zij hersteld zijn. Ga er maar aanstaan. Na een matige nacht en goede ochtend, schrijf ik dit verhaal. Het leven gaat door. 

  

Minimalisme

‘Kijk nou. Wat is dit nu weer?’

Als ze via de helling de ondergrondse parkeergarage in willen rijden, komt er een auto achterwaarts, tegen het verkeer in, naar boven. De muziek die uit de boxen klinkt wordt gehinderd door een brandalarm. Uit een naastliggend hek komen mensen naar buiten.

‘We zullen ook terug moeten. Er zal vast brand zijn, of vals alarm.’
‘Hoe vind je de muziek trouwens op de radio?’
‘Weinig noten, weinig variatie, maar toch boeiend. Wel knap. Wie is het?’
‘Ben de naam kwijt. De soort heet trouwens minimalisme.’
‘Lijkt een beetje op modern klassiek.’

In de zaal van het museum dat ze bezoeken, hangt een werk van papier-maché, althans daar lijkt het op.

‘Wat is dit nu?’ Het lijkt wel gekauwd papier dat is uitgehard en in vorm gebracht.’

Een grote rechthoek in reliëf hangt voor hun neus. Met daarin verwerkt allemaal vierkanten. De schaduw die de randen daarvan geven zijn versterkt door een kwast met verf. Hoe simpel, maar toch zo boeiend. Net zoals de muziek die ze eerder hoorden.

Op de reis terug naar huis wordt nagepraat. Het brandalarm bleek vals alarm, vertelt de radio.

‘Jij bent geloof ik ook een minimalist.’
‘Hoezo?’
‘Nou, aan het schijnbare gewone, waar haast iedereen aan voorbij loopt, sta jij stil. Je ziet altijd iets bijzonders aan het kleine onopvallende.’

‘Ja voor mij trekt het aandacht. Kan jij ook. Probeer maar eens.’      

Hitte

Rond acht uur loop ik op een zaterdagmorgen om de polder. Het is nevelig en er hangt voor mij een ondefinieerbare geur. Ik houd de pas erin, ondanks dat ik licht in mijn hoofd ben. Beneveld? Nee, dat niet. Ook niet wankel of instabiel. Wel dat gevoel.

Bij het dorpje S vliegt in v-formatie een clubje ganzen. Welke? Zullen vast grauwe zijn. Het gakgeluid heeft iets weg van kollen. De naam onder hardcore vogelaars voor kolganzen. Voor dat soort watervogels is het nog te vroeg in het jaar. Pas in de wintermaanden zijn zij welkom in ons kikkerlandje.Op sommige plekjes houd ik even halt. In de verte loopt een man rondom zijn fiets. Aan zijn houding meen ik hem te herkennen. Ik zwaai. Geen reactie. Ik roep. Niets. Toch voorvoel ik herkenning. En ja hoor. Het is mijn vriend Peter. Nog even is hij net als ik in de relatieve koelte het huis ontvlucht om wat buiten te zijn. Nu kan het nog.

We houden allebei een slag om de arm wat betreft er deze week samen op uit te trekken. Andere zaken hebben voorrang. Thuis drink ik samen met José koffie. Ik pak een boek en zij gaat fietsen. Om half twee gaat de telefoon. Lekke band. Ook dat nog in deze hitte. Fiets op slot. Lopen naar metro. Ver weg. Later samen maar ophalen. 

Bij mijn maatjes op Tiengemeten

Nadat de auto geparkeerd is, loop ik tussen de wilgen van het Tiendgors door. Ik hoor een enkele cettiszanger, zie aan de overkant het lokkende eiland en voel de warmte die nog onderweg is. Op de pont krijg ik zeemansbenen, die mij ‘plagen’ bij het uitstappen. Wankel schuifel ik de eerste stappen over de kade. Na koffie en wat praatjes, pak ik een heggenschaar en snoei een elzenhaag. Kabaal van machinaal gereedschap zoemt om mijn oren. Gehoorbescherming maakt het dragelijk. Ik heb het naar mijn zin en nog net niet uit volle borst zing ik ‘Als een leeuw in een kooi’. Aan wanhoop ten prooi, zoals de katachtige, ben ik niet. Enigszins schor maak ik met anderen schoven van pas gemaaid gras. Om twee uur in de middag leggen wij het gereedschap neer, ruimen het op en zoeken de pont op. Een jaar na mijn ongeluk kon ik weer aan de slag bij de onderhoudsploeg van Speelnatuur op Tiengemeten. Ik heb het gemist.   

Langs het Spui

(voor Ilian)

liggend in gras
kleeft de spriet in mijn mond

zandoogjes vlinderen rond
likken aan blote enkels

vleugels die er waren
zijn bij ‘t landen verdwenen

toch, …
verlicht fiets ik terug naar stad

 

Vooruit

 

De mooiste wolkenformaties hangen boven de polder. Er staat weinig wind en haast ongemerkt is de temperatuur aangenaam. Ik kijk naar een wit silhouet. ‘Is het een zilverreiger of een lepelaar?’ vraagt de man naast mij. ‘Een zilverreiger aan zijn gedrag te zien. Om het zeker te weten is hij te ver weg’ zeg ik hem. Een tapuit landt op de rand van een hek. Opeens een zwerm spreeuwen. Ik tuur rondom de groep heen en zie waar zij bang voor zijn. Een torenvalk.

Ineens een klaagklank naast mij. ‘Au’. ‘Wat is er?’ vraag ik. ‘Ik stoot mijn knie. Het lijkt wel alsof mijn voorhuid klem zit tussen mijn broekrits, zo scherp is de pijn.’ Opmerkingen vliegen heen en weer. Lachbuien. Die laatste dempen als een vlucht grauwe ganzen voor ons in het veld land. Wat een mooie ontspannende ochtend. Dat gevoel houd ik vast vandaag.