Hij verlangt ernaar de pianoklanken die in hem opwellen, op bezielde en aansprekende wijze tot klinken te brengen. Diep van binnen weet hij dat alle antwoorden aanwezig zijn. Hoe die te vinden? Meditatie is het sleutelwoord. Toch is de onrust in hem te groot om eenvoudigweg stil te gaan zitten. Een loopmeditatie dan maar? Weet je wat, waarom geen fietsmeditatie? Zo gedacht zo gedaan.

Wat hem aantrekt, in de door de zon beschenen helderblauwe lucht, zijn de wolkenformaties. Even alles vergeten, even ontspannen in het nu. Ja, maar, denkt hij, ook dit is een heden - en juist dat wilde hij achter zich laten. Dan leidt een vrolijke klank van zwarte en witte toetsen hem af, en voor hij het beseft, verzandt hij opnieuw in gedachten en herinneringen die hij juist had willen loslaten.

Vastbesloten te volharden in wat hij wil, probeert hij het opnieuw: fietsen, ontspannen en genieten, in alle rust. Verderop, waar een lepelaar zijn verenkleed fatsoeneert, houdt hij even stil. Een wandelaar met rugzak en zonnebril passeert hem in ferme pas, zonder groet, om iets verderop de geschiedenis van het gebied te lezen en te bestuderen. Een infobord helpt hem daarbij.

Afgeleid door wat hem bezighoudt, in een nieuw nu dat ooit nog toekomst was, voelt hij dankbaarheid in zich opkomen en spreekt die zachtjes uit. Het is de aloude stem die hem doet spreken, niet zwijgen. Thuis laat hij zijn vingers soepel over de pianotoetsen dansen. En plotseling begrijpt hij meer. Woorden komen in hem tot leven en beginnen op poëtische wijze te klinken.

 

De mens kan elk heden
van zich af laten glijden
en zo boven zichzelf uitstijgen

Diep in de stilte van zijn ziel
vangt hij een glimp op
van het onnoembare

O stem van het zijn,
blijf in hem klinken,
en wijk niet in stilte