Van die dingen

 

“Hou jij de papieren even vast, dan open ik het hek en haal de koe’’.

“Dat is goed”, zegt de jongen tegen zijn medestudente.

Krachtig tilt het meisje het hek uit zijn slot, loopt de wei in en roept de koe. Die is echter niet van plan haar herkauwen te staken en blijft met grote ogen voor zich uit staren.

“Wacht maar”, roept de jongen. “Ik help je wel”.

Hij legt de papieren, die vol geschreven zijn met de onderzoeksresultaten van die dag, bij het hek op de grond. Samen lopen ze naar de koe. Na enkele aanmoedigingen en ferme tikken op haar billen, staat de koe op en waggelt naar het hek. Op enige afstand volgen vrolijk de beide studenten. Die stemming slaat om bij het hek. De koe die de neergelegde papieren ontwaart, krult haar tong eromheen en begint er loom op te kauwen. “Mijn documenten”, roept de studente. Door stomheid geslagen kijkt de jongen haar aan. Dan barsten ze in lachen uit. Gelukkig herinneren zij zich de resultaten van die dag.

Naar de tandarts

De oude man, deels doof en niet meer begrijpend wat gezegd wordt, wordt hartelijk ontvangen door de tandarts en zijn assistente. Als hij zijn jasje heeft uitgedaan mag hij gaan liggen in de tandartsstoel. Pal boven hem, als afleiding, vertoont een monitor beelden van het WK - voetbal. De instructies van de tandarts verlopen deels via mij. Bij het verwijderen van het tandsteen aan zijn ondergebit, verslikt de man zich. Hij vergat blijkbaar door zijn neus te ademen. Een tweede assistente wordt ingeschakeld. Zij zuigt het spoelwater direct af. Dat voorkomt echter niet dat hij zich opnieuw verslikt. Als het ondergebit tandsteenvrij is, vraagt hij vriendelijk doch gedecideerd of zijn bovengebit ook schoongemaakt kan worden. “Dat hoeft niet mijnheer, uw bovengebit is niet meer van u zelf”. Nu begrijpt hij het niet meer. Geduldig leggen wij uit dat een kunstgebit geen tandsteen kan bevatten. Na dit voor hem verwarrende gesprek lopen we naar de balie. Over een jaar is onze volgende afspraak. Tenzij er een gaatje in zijn kunstgebit is ontstaan.

haiku

in mijn handen

door ouderdom aangetast

mijn eerste schaakspel

Hindernissen

Tweede Pinksterdag, Roparundag. Op mijn racefiets passeer ik een viaduct. Het is drukkend warm en een onweerslucht hangt al enkele uren boven Goeree-Overflakkee. Groepen hardlopers en meefietsende begeleiders draaien juist voor mij de Haringvlietbrug af richting Numansdorp. Een aantal kilometers fiets ik geconcentreerd van groep naar groep. Vlak voor het dorp worden de sporters linksaf de dijk afgestuurd. Ik rij behendig om een afzetting heen. De weg die ik zojuist achter mij heb gelaten, zal vast zijn afgezet voor de dapperen die de laatste kilometers van Parijs naar Rotterdam afleggen. Niets is minder waar. Een man roept mij toe dat ik tegen de rijrichting van een wielerkoers rij. Ik steek mijn hand op dat ik hem begrepen heb.  Als een auto met brandende koplichten mij nadert parkeer ik mijn fiets in de berm. Ingevette kuiten zoeven in een lange, kleurrijke sliert voorbij. Een drietal materiaalwagens sluit het peloton. De weg is weer voor mij alleen. Dagdromend fiets ik verder.

tweede pinksterdag

al draaiend en kerend

ontwijk ik de bui

Molivos

 Molivos,

Als een haak ligt de kade om jouw haven.

Toeristen flaneren op een huid van steen.

Kleine boten dobberen aan slappe koorden.

Op een bank gezeten, wijst de vrouw naar de vis

die in kraakhelder water een spel lijkt te spelen

met de glinstering van het licht.

De zee achter haar, azuurblauw, is kalm.

Golfjes ruisen zacht op het kiezelstrand.

Een enkeling waagt zich in het koude water.

Terrassen en winkelstraten raken langzaam vol.

Een dienblad draagt cappuccino en groene thee

In een tas glijdt, zojuist gekocht, een souvenir.

Straten en trappen liggen als een doolhof

onder de oranje daken van de oude stad.

Pal daarboven, met zicht op zee en binnenland,

nog lang niet vergaan, ligt robuust: De Burcht.

Hagedissen schieten schichtig heen en weer

tussen de gesleten voegen van zijn muren.

Achter het kasteel glijdt sierlijk, tussen weiden

met schapen, een weg van asfalt naar het dal.

De stad vervaagt, trillend in de warme lucht.