Verdieping in Drenthe

Dieper en dieper rijden Peter en ik het Noordwesten van Drenthe in. Strak asfalt wordt hobbelig plaveisel dat verderop overgaat in een tweesporig zandpad. Bijna op het einde daarvan ligt verscholen tussen een decennia oude houtwal, een boomgaard en paardenwei ‘onze’ camping.

Bij het boeken van ons verblijf was er in de periode van ons verblijf een Soul Step bijeenkomst gepland, maar dat zou ons niet storen vertelde de eigenaar. Soul Step, wat moesten wij ons daarbij voorstellen? Na wat ideeën daaromtrent, gingen wij er achteloos aan voorbij. Maar nu ter plaatse is het voor ons, al is het op afstand een bijzondere ervaring.

Als wij in de middag het terrein oplopen is er juist in kringvorm een yogasessie aan de gang. Voor mij als ervaren yogi niets bijzonders, maar voor Peter als niet-ingewijde wel. De eigenaresse konden wij niet zo snel vinden, maar een vrije geest met kwast en verfpot verwees ons naar de yogakring, waaruit een grijzige vrouw in hippiekleding naar ons toe kwam wandelen. Na een vriendelijk welkom zochten wij ons plekje aan de rand van een groot veld, zodat wij het terrein goed konden overzien.

Na het avondeten hangen wij languit in onze comfortabele campingfauteuils en nippen van onze koffie. Het geklingel van een bel trekt onze aandacht, echter er gebeurt niets. Na een half uur klinkt opnieuw de bel en vanuit alle richtingen van het terrein komen voor het grootste deel vrouwen in kleurige kleren tevoorschijn. Bij de gemeenschappelijke ruimte vindt een liefdevolle ontmoeting plaats. Iedereen knuffelt elkaar waarna er een eerste lied wordt ingezet. De tekst daarvan is eenvoudig maar waardevol: Amor, Amor, Amor… dan wordt You are my sunshine, my only sunshine ingezet. Waarbij geldt dat het zonnetje vooral door de ander niet mag worden weggenomen. Het zal de lezer duidelijk zijn, dit wordt een uitstapje vol liefde en vrolijkheid.

In de avond wordt het gezang bij een groot kampvuur tot in de kleine uurtjes voortgezet, dat terwijl het na tien uur bij kampverordering stil moet zijn. Enfin, wij storen ons er niet aan, integendeel, voor ons is het een slaapmutsje. Diep in de nacht vinden de indrukken bij Peter een uitweg middels een nare droom. Ik word wakker van zijn kabaal en na zijn verhaal schiet ik hard in de lach. Bij het krieken van de dag staan wij op en maken ons ontbijt. Dovig als wij bij het ouder worden zijn geworden, praten wij, blijkt later, iets te hard. Want wij worden op onze ’luidruchtigheid’ aangesproken. Te luidruchtig? Wij? Op geen enkele natuurcamping zijn wij daar ooit op aangesproken. Bovendien wie maakt er clandestien ‘kabaal’ tot aan de kleine uurtjes? Deze schijnbare tegenstelling is voor ons stof ter bestudering tijdens ons verblijf. Het gedrag van de alternatieven versus de nuchtere natuurkampeerder.

Wilt u meer lezen over ons Drents avontuur lees dan later deze week verder op mijn blog.    

Het verhaal van de havik

In tegenstelling tot wat het artikel beweert, is de foto van Peter Ganzeboom. Waarvoor dank.
Klik op de foto voor een vergroting.

Wat nu?

In het late voorjaar fiets ik in de avondschemer door de Dorpstraat. Een jas voor mogelijke kou, of misschien toch nog een buitje ligt opgevouwen onder de snelbinders van de bagagedrager. Langs de lommerrijke opgang naar de dorpskerk staat een klein kastje met glazen deuren, waarachter enkele boeken staan. Ik zet mijn fiets op de standaard, open de deurtjes en strijk met mijn wijsvinger over de ruggen van de boeken. Bij het boek Staat van Angst, van Michael Crichton, stopt mijn vinger. Ik neem het boek uit de minibieb en lees de achterflap. Zij liegen tegen u, staat er met rode letters boven geschreven.

Pas weken later lees ik het. Het boek, een goed gedocumenteerde thriller, gaat over de klimaatverandering en als gevolg daarvan de opwarming van de aarde. Er worden twee kampen beschreven de ontkenners en zij die wel menen dat de aarde opwarmt. Naast goede dialogen is het boek doorspekt met voetnoten die verwijzen naar wetenschappelijke lectuur, die kort wordt aangehaald. Bovendien kan de echt geïnteresseerde lezer de verwijzingen opzoeken met behulp van de computer.

Wij weten of leren dat beide kampen een eigen en soms verengde agenda hebben en dat onderzoek afhankelijk is van donaties door derden. Een web van gekleurde informatie dus. De schrijver pleit dan ook in een nawoord voor zelfonderzoek, het kritisch lezen van wetenschappelijke artikelen en het gebruik van het gezonde verstand. Zo worden in het boek grafieken uitgelegd die refereren aan onderzoeken uit beide kampen. Mijn conclusie is dat het moeilijke materie is waarover je niet zomaar een mening kan hebben.

Onlangs las ik een verontrustend schrijven. De windmolens, waarvan de productie en de installatie toch al ‘vervuilend’ is, bevat een elektromagneet die o.a. is vervaardigd van een zeldzaam mineraal. De mijnen waar het mineraal onder milieu- en mensonvriendelijke omstandigheden geëxploiteerd wordt, zijn al bijna uitgeput. Een mogelijk milieuvriendelijk alternatief is hiermee gedevalueerd.  
Door de opwarming van de atmosfeer, kantelt de aarde langzaam over zijn as. Dit kantelen is een natuurlijk gegeven, maar nu anno 2018 gaat het sneller. Over ca. vijf generaties is het moment daar. Met desastreuze gevolgen.
Het punt van no-return is al overschreden. Dat wil zeggen dat afkoeling niet meer te stoppen is, alleen afremming.

Hoe nu verder? Ik ben geen doemdenker, daarvoor is het leven te kort. Misschien is bedachtzaamheid wel een mooi begrip. Zelf weldoordacht een keuze maken. Want, als individu staan wij tegenover de wereld zoals hij zich aan ons toont. Dat betekent dat wij ons van die wereld onderscheiden en dat wij vrij zijn om keuzes te maken hoe te handelen. Maar tegelijkertijd zijn wij ook verantwoordelijk voor onze keuzes. Niemand kan je op die keuzes afrekenen dan alleen jijzelf.

Ik besef dat dit blogje anders is dan mijn eerdere blogjes, toch is het ook een onderwerp ‘Uit het leven van’, vandaar. Enfin volgende keer weer een luchtiger stukje?       

  

zomers geluk

Om de zinderende hitte van de dag voor te blijven rijd ik al vroeg in de morgen mijn rondje op de racefiets. West Voorne ligt er zomers mooi bij. En dat laatste is nu juist wat mijn aandacht trekt; het weidse landschap, de rijpe graanvelden en de zoete geur van aardappelbloesems culminerend in een intensief gevoel van geluk. Een moment van geluk verdwijnt vaak even snel als zij zich aandient, wat blijft is tevredenheid.

Vandaag, een dag later probeer ik de lijn van gisteren door te trekken en samen met mijn vriend rijd ik op het moment dat de eerste forensen de stad verlaten het buitengebied van de stad in. Al snel worden wij getrakteerd op een boomvalk die hoog in een populier waakzaam zijn gebied inspecteert. Keuvelend blijven wij enkele uurtjes hangen om hem gade te slaan. Als de vogel zich niet meer laat zien en de zon door de wolken begint te prikken, besluiten wij om een rondje over de landtong te fietsen.

Over een deel van de landtong dat begroeid is met een veelheid aan wilde planten en kruiden slingert een pad vanaf waar wij ons te goed doen aan zoete bramen; het is zelfs uitkijken dat wij geen buikpijn krijgen van zoveel overvloed.

Ik kan goed zonder koffie, echter door deze benauwde morgen ligt er enige sufheid op de loer. Bij een schijnbaar verlaten conferentiecentrum*, waag ik daarom een poging. Ik loop om het gebouw heen en bij een wijd openstaande deur wandel ik naar binnen, rechtstreeks richting koffiecorner. Het is ongepast om zelf uit het vaatje te tappen. Een dame die een verdieping hoger aan het werk is, biedt uitkomst. Als ik haar aandacht heb getrokken en zij de trap afloopt, vraag ik haar of het mogelijk is om een kopje koffie te drinken. “Dat kan hoor”, zegt zij vriendelijk. Terwijl de vrouw voor de koffie zorgt, roep ik mijn vriend. Alleen de melk moet zij even voor ons halen. Niet veel later komt zij terug met de beloofde melk en… een plankje waarop een aantal zoete lekkernijen liggen en dat allemaal gratis en voor niets. Van die kleine gebaren die toch zo groot zijn word ik gelukkig. Van mij mag de zomer nog lang duren.

https://www.green-dna.nl/congreslocaties/innovatiekracht/

Amor fati

De zon verwarmt nog maar net de aarde, als ik mijn ’voordeur’ openrits en een ree mij verbaasd aankijkt vanaf het goudgele stoppelveld dat pal voor mijn tentje ligt. Waar maak je dat mee, vraag ik mijzelf af. Ook als ik rustig de boel op orde maak voor mijn ontbijt, zoekt hij onverstoord verder naar iets eetbaars. Pas als ik voorzichtig mijn hand opsteek als groet, springt hij enkele tientallen meters verder, kijkt nog een keer achterom en verdwijnt in een houtsingel.

Hoog in de kruinen van enkele naaldbomen klinkt het zachte zi-zi-zit van de kuifmees. Ik zet mijn stoel in de ligstand en richt mijn verrekijker op de bewegelijke vogeltjes, terwijl zich intussen ook een glanskop bij hen voegt. Wat een weelde! Zij maken hun ochtendronde. Vliegen van kruin naar kruin en komen telkens terug. Ik hoef alleen maar af te wachten tot zij weer boven mij verschijnen.

Het mag dan wel komkommertijd zijn wat zangvogels betreft, volwassen vogels hebben het druk met voeren, of zijn al deels in de rui en zingen dus niet zo uitbundig als in het voorjaar. Voor de liefhebber is er echter altijd wat te beleven.

Na het ontbijt ga ik met de fiets op pad. Voor mij scharrelt een kbv’tje, ofwel een klein bruin vogeltje. Pas als ik een rode fleem op zijn staart zie, herken ik hem als een jonge zwarte roodstaart.

Ik stap af, zet mijn fiets opzij en sluip met geveinsde onverschilligheid dichterbij. Nieuwsgierig hipt hij rond en volgt mij nauwlettend met zijn zwarte kraaloogjes. Zo bewonderen wij elkaar enkele minuten. Pas als een merel alarm slaat verdwijnt hij in het struikgewas. Het moment voor mij om richting de Ginkelse Hei te fietsen. Daar vergeet ik wat achter mij ligt, sla geen bladzijde om naar de toekomst, maar geniet van wat is.

        

Een caleidoscopisch spel van water en licht

Terwijl licht en wind de kleuren van het water ineensmelten, dat monotoon langs de boeg kabbelt en zwaluwen laag over de vliet jagen, kijk ik geboeid naar het sliertje vocht dat langs de buis van de peddel naar het blad stroomt. Daar valt het in druppels uiteen. Op het moment dat het pedelblad de rivier raakt en wordt doorgehaald, ontstaat er een kleine draaikolk die in golfjes uiteenvalt. Als de peddel zich boven het water verheft, vallen de laatste druppels. Dan gaat de wind liggen en brand de zon onbarmhartig heet. In die stilte welke ik zo liefheb, steek ik de peddel in de majem, haal hem door en lift hem op. Telkens weer. En als in een roes zie ik het schone spel van water en licht.

een sliertje water
druppelt van het peddelblad
ritmisch telkens weer

De plaat van Scheelhoek