Ik sta voor
de boom
in weids glooiend land
mijn herinnering krijgt kleur
ooit schilderde ik jou
jij schetste diezelfde boom
nu zie ik penseelstreken
voor mij en denk
wie ben ik
wie ben jij
en de boom
zie ik hem
of het beeld
wat zeggen zij mij en jou
wat zeggen wij elkaar
Uit het leven van
vrijdag 20 november 2026
donderdag 19 november 2026
Stoffel
Gerrit
is tuinman. Vroeg in de morgen loopt hij, zwaar zwetend, achter de ouderwetse
grasmaaier. Alleen het geluid van de rollende messen geeft hem al een tevreden
gevoel. Zijn buurman raadde hem een computergestuurde machine aan, in de vorm
van een trage schildpad die nergens tegenop botst. Gerrit heeft zijn twijfels.
Immers,
hij bevindt zich nu in een sfeer waarin hij zelf op ervaring en inzicht
kan handelen. Lang leve de vrijheid! Bovendien voelt hij zich meer mens. Dat zou
hij naar zijn idee minder zijn in een uitvoerende sfeer: dan handelde hij niet,
maar volgde hij de instructies uit de gebruiksaanwijzing van ‘Stoffel’, de
maaimachine, en voelde hij zich minder een tevreden mens.
Een
week later is Gerrit overgestapt naar een meer uitvoerende sfeer. Niet de
rollende messen maar het knagen van Stoffel aan het hoge gras is te horen, evenals
het tevreden gepuf van Gerrit, die intussen een wilg snoeit die te veel
zonlicht wegneemt.
Deze
gehele situatie is voer voor psychologen en filosofen. Plots stopt Stoffel.
Wat nu? Handelen of uitvoeren? denkt Gerrit. Op ervaring en intuïtie de machine
weer aan de gang helpen, of op de wijze die mogelijk in de gebruiksaanwijzing
staat omschreven.
woensdag 18 november 2026
Vormen van
vermaak
Voor
het huis waar Nisar woont, stroomt traag een rivier die zijn eigen weg zoekt
vindt en volgt. Nisar Gadatta staat in de hobbykamer van zijn kleine woning en
kijkt uit het raam naar deinend oevergewas dat sierlijk meebeweegt op kalme
golfslagen. Met penseel schildert hij in abstracte stijl het landschap dat zich
in zijn verbeelding voor hem uitstrekt. Op de achtergrond klinkt een prettige
ruis van muziek waarvan de stijl niet zomaar te benoemen is, ook niet door
Nisar zelf, die de hoes van de cd al jaren kwijt is.
Zo
is hij lekker aan de gang, zonder te denken aan wat hem bezighoudt en hem dwars
zit. Hij vermaakt zich prima, al lijkt het doek meer op een rivier die van
schrik uit haar bedding is getreden. Toch moet hij denken aan wat een buurvrouw
onlangs tot hem zei, terwijl ze over de heg zijn vuilnisbak inspecteerde: ‘Doe
toch niet zo negatief, zoek niet overal wat achter.’ Hij legt zijn kwast neer
en observeert zichzelf in zijn doen en laten. Ligt hier niet zijn obstakel,
juist omdat hij alleen is?
Zonder
het penseel in zijn hand wordt het stil in de kamer, en in die stilte dringt
een andere vraag zich op: is een mens pas werkelijk zichzelf wanneer niemand
meekijkt, of juist in de ontmoeting met een ander?
Nu
is hij, simpel gezegd, in-de-wereld: hij weet dat hij bestaat, maar wat is zijn
essentie, en wat is de essentie van het in-de-wereld-zijn zelf? Voor de
zekerheid zet hij eerst koffie.
donderdag 22 oktober 2026
Tijdbeleving – drie generaties
Een
doordeweekse herfstdag. Een vader en zijn zoon zijn thuis. Zij zitten
comfortabel in de woonkamer. Ze luisteren naar jazz, muziek die ze samen delen.
De oude iep voor het huis verliest zijn blad, dat in de windstille middag
langzaam naar beneden dwarrelt. Een oude man, opa, zet zijn fiets tegen het
raam en komt bij hen zitten. De vader pakt een fles jonge klare, zet drie
glaasjes neer en schenkt ze vol. Met een kop erop; zonder kun je niet leven.
We leven met
het gevoel dat we ergens heen gaan, alsof de toekomst een plaats is die op ons
wacht. Vaak is onze blik daarop gericht. Vergeten we dan niet waar we nu
zijn en waar we toen waren? De wereld waarin wij leven is nauwelijks te
overzien; hij lijkt wanordelijk. Wij brengen er orde in en geven er betekenis
aan. Uit zichzelf reikt de wereld ons geen zin aan. Wie of wat vertelt ons dan
wat de zin is? De mens zelf, jijzelf: maak er iets van.
En dat is
precies wat de drie doen. Zonder kop op het gevulde glas heeft de vader het
gevoel dat het nog niet vol is, ook al is het dat in theorie wel. Hoger dan het
bolletje kan de jenever niet reiken; dan loopt het glaasje over. Zonde. De
vader denkt in beelden: in wat hij ziet, proeft en voelt. Voor wat zou dat goed
gevulde jeneverglaasje, met zijn glanzende kop, een metafoor kunnen zijn?
Misschien voor de beleving van de tijd: een ogenblik dat pas vol wordt door
muziek, het weer en de aanwezigheid van wie het met ons deelt.
zaterdag 17 oktober 2026
Onder de straten
van Parijs
‘De
weg niet kunnen vinden in een stad, dat betekent weinig. Maar je in een stad
verliezen zoals je in een bos verdwaalt, dat vraagt scholing.’
– Walter Benjamin
Net
als Londen met zijn Underground heeft Parijs een ondergronds spoornet: de
métro. In hoofdlijnen weet ik hoe die werkt, maar dat blijkt niet genoeg om er
moeiteloos mijn weg in te vinden. Ook boven de grond gaat het niet vanzelf. In de
drukke winkelstraat, waar voetgangers en vooral fietsers zich weinig van stoplichten
aantrekken, is het lastig om veilig van de ene straatkant naar de andere te komen.
Onder de grond is het overzicht beter. Een gele M wijst mij de trap of roltrap die
mij onder het straatniveau brengt.
Beneden
is het druk. Aankomende en vertrekkende reizigers, rijen voor de
kaartautomaten, mensen die zich door de toegangspoortjes wurmen. Slechts weinigen
blijven staan bij de plattegronden om hun route uit te stippelen. Ik wel, maar ik
kom er niet uit. Een vrouw ziet mijn verwarring en biedt in gebroken Engels haar
hulp aan. Ik neem het aanbod aan en volg haar, met een knagende twijfel: brengt
zij mij wel op het goede spoor?
Uiteindelijk
komt het goed. Moe plof ik op een bank en sluit mijn ogen. Al snel val ik in
slaap en droom. Glooiende velden met wuivend graan, omzoomd door berken met
witte stammen; daarboven klieft een bruine kiekendief door de lucht. Plots schrik
ik wakker van een dichtslaande deur. Mijn maag knort. Tijd om te gaan eten.
Op
mijn bord ligt een kunstzinnig opgemaakte wrap. Hij stilt mijn honger en voedt mijn
inspiratie. Morgen maar eens naar een museum met werken van Vincent van Gogh.
vrijdag 16 oktober 2026
Man
met snor
Ooit
las ik Sloterdijks Sferen, over de binnenwerelden waarin mensen samenleven.
Zo’n ruimte kan met iemand worden gedeeld: een bel, zoals bij het bellenblazen.
Omdat mensen steeds nieuwe relaties en leefwerelden vormen, ontstaan er vele
bellen. Samen vormen die een schuim, zoals zeepsop.
Soms
delen meerdere mensen jouw bel, terwijl ze nauwelijks tot je doordringen, ook
al zijn ze zichtbaar. In mijn onbewuste loop ik aan hen voorbij. Zo zag ik in
een museum een zeer expressionistisch schilderij van een man met een snor. Zou
ik hem zonder de titel werkelijk hebben gezien? Zou hij mij zijn opgevallen?
Zoals de man op de hoek, de vrouw in de tram, de mus in de boom.
hij
liep al in mijn bel
zichtbaar onopvallend
ik keek langs hem heen
pas nu zie ik in gedachten
zijn snor – hij lacht en
deelt even mijn bubbel
man
met snor in verf
zonder titel niet gezien
saam even in ‘t schuim
dinsdag 13 oktober 2026
Dat wat ik
voor ogen zie
is dat
werkelijk waar of
een
hallucinatie, een droom
Het brood dat
nu voor mij ligt
was ooit
deeg, een toekomstbeeld
het mengsel,
water gist tarwe, ‘t verleden
Ook de foto’s
die ik nam en nu zie
ik proef de
uren op het plaatje
voel de
warmte van kort geleden
Misschien is
alles wat ik zie
slechts wat
mijn denken ervan
maakt, een
droom die vorm krijgt
Oplost zodra
ik verder kijk
wat blijft
er over van toen en nu
wanneer ik later terugkijk
