Hai Koes

 

grenzen opgelegd -
blijken krijtstrepen te zijn
zij zijn uitwisbaar

thuis in mijn dromen -
buiten, weidsheid, jij en ik
de hemel zo blauw

verlangen naar thuis
terug naar de veiligheid
daar waar je echt bent

Taalvirtuoos

De Nederlandse taal heeft om het foutloos te schrijven regeltjes. Soms weet je die en soms helaas niet. Zo is er het woord pannenkoek. Is dat nu pannenkoek, of pannekoek? Je kan immers de koeken tegelijkertijd in meerdere pannen bakken, dus pannenkoek. De speerwerpers van Team Pats waren na de training bij de trainer/coach en aten hun buikje vol. Krachtvoer voor een nieuw en knallend seizoen.

Vooraf werd er geschaakt, want dat wordt onderling ook gestimuleerd. Het was beregezellig. Hè waar is de n nu? Voor de gezelligheid zijn toch beren nodig in deze kwestie? Of, wacht misschien staat bere voor geweldig (gezellig) en heeft het niets met beren te maken.

Bij het naar huis gaan, kregen de atleten een presentje met envelopje, waarop een aanhef met naam. Zo stond er koorknaap ‘Pietje’. Die maakte er schandknaap van. Hilariteit alom. Het woord zal vast voor schande staan 😉

Nederlands is soms een lastige taal, maar wie de humor erin ziet soms ook geinig.     

Poëzie

Jazz I

Speel John speel.
Wat moet ik spelen?
De sax. Blazen man.

Ik hang op de bank,
naast mij zit John C,
jazz vult ritmisch de ruimte.

Drums, bass, sax,
Coltrane, ritme, stuwend.
Wauw, what a vibe.

Zeggen de woorden iets?
Ja! Komen ze tot de kern?
Nee, dat redden ze net niet.

 

Jazz II

Je moet het voelen, ondergaan.
Zo is het met veel. Woorden
schieten vaak te kort.

Laat deze poëzie maar zijn
waar het is en luister naar
de sound, cadans en klanken.

Wat heeft het zelf te zeggen
dan enkel het geluid
wat ligt erin verscholen?

 

  

Objectdialoog

 

Van donkergeel naar bijna oranje staat de bos asters in een vaas op tafel. Zonder enige zichtbare emotie slaat hij de schrijver gade. Die zit achter een pas aangeschafte laptop. Af en toe lijkt het of hij pauze neemt, voor zich uit staart en met de handen zijn gezicht bestrijkt.

‘Hallo schrijver, zie je mij nog staan?’
‘Ja natuurlijk, al lijkt het soms minder.’
‘Dat was eerst wel anders. Je genoot van mij en ik van jouw aandacht.’
‘Doe ik nog steeds hoor. Alleen de dagen zijn inmiddels weer gewoon aan het worden. Dat begrip, gewone dagen, is ambigu. Enerzijds ‘vergeet’ ik dan het bijzondere in het algemene, anderzijds mijn doen en laten komt langzaam weer in de oude toestand. Ik wil die situatie echter niet algemeen noemen. Toch, jouw opmerking is wel een eyeopener om alert te zijn.’

Er was regen opgegeven voor vandaag. Even, zo rond het middag uur, leek het erop. De lucht trok dicht met donkere wolken. Nu is de lucht opgeklaard en lijkt het vals alarm.

‘Om op je vraag van zojuist terug te komen; waar kijk jij graag naar, behalve naar mij, de schrijver?’
‘Mmm, de snuisterijen op tafel.’
‘Wat is daarmee?’
‘Het is geen troep hoor, maar rommelig. Met een schuin oog kijk ik naar het blad dat opengeslagen ligt naast je laptop. Ik lees mee en zie in vette rode letters ‘Stijloefening Voor Volle Dagen staan’. Onder punt twee, of eigenlijk erachter, staat als titel: het object. De bedoeling is dat twee objecten met elkaar in gesprek gaan. Het lijkt erop dat wij dat doen.’

‘Als je mij als object ziet, wat heb je mij te vertellen?’

‘Ik heb je meer te vragen. Bijvoorbeeld bij wat er aan de muur hangt. Ik zie een rund, een kneu, en een beeld. Die laatste hangt niet, maar staat voor een muur. Kun je over die dingen meer vertellen?’

Het lijkt wel of de lucht opentrekt. Er is zelfs wat blauw te zien. In de vijgenboom bungelt een pimpelmeesje aan een takje. De schrijver tikt en tikt. Heeft er plezier in.

‘Het rund is getekend door een vriend. Het symboliseert wat belangrijk is voor hem. Zo is de vriend een beetje bij mij, als ik naar de tekening kijk. Dat geldt ook voor de kneu in prachtkleed. Hij herinnert mij aan het samenzijn met een andere vriend en onze liefde voor de natuur en de ervaringen die wij samen deelden. Dat geldt ook voor het beeld. Ieder mens heeft wel enige binding met kunst. Een vriend, de maker van het beeld, noemde het ‘Door‘.
‘De ene mens is door, de andere niet. Snappie?’
‘Mmm’.
‘Ik leg het nog wel eens uit’.

Iedere dag ziet de schrijver de objecten. Soms staat hij er even bij stil. Denkt hij aan de makers en is hij even bij hen.

De zon gaat schijnen. De schrijver trekt de stoute schoenen aan. Even genieten van het ‘bijzondere in het algemene’, denkt hij en vermoed ik.    

  

   
  

 

Poëzie

 Tijd – toen en nu

wijzers bewegen, beweging is tijd,
keuzes dagen uit tot herscheppen,
veranderen dat wat was

‘vergeet’ het verleden, varieer nu
met de blik op de toekomst

maar wanneer het verleden
ruist en rinkelt als een feest,
is dit een droom in het heden

en voegt de toekomst niets meer toe
aan wat al is geweest

II

nu ik hier zit, voel ik dat er
veel is verloren, maar ik moet
zuinig zijn op mijn tranen

ik sta voor vele keuzes
moet ik vluchten voor wat ik mis
verder weg dan waar ik ooit was

nu en later zoek ik het leven
zonder steun van herinnering
vandaag en morgen is wat telt

Onweer

voor de donder heerst stilte.
de lucht is pikzwart, ik wacht af.

mensen gaan naar binnen, of
kruipen in een regenpak.

wachten. op de genadeklap,
wind en regen. angst geen beven.

bijna thuis, was daar de dreun.
de eerste druppels vielen. ik rilde,

had achteraf gezien, geluk gehad.
bomen omgewaaid takken afgeknapt.

onweer was voor even on-weer.
mijn geluk geen on-fortuin.  

Mooie zinnen

 

Terwijl ik liefdevol, alsof ik mijn geliefde streel, met mijn vingers langs de binnenkant van het dakraam aai, het vocht van de lekkage betast, naar buiten kijk en het raam open om de bedompte nachtlucht te verdrijven, ik had het raam gesloten voor te harde wind, kruipt een roodborst over de knot van de wilg, op zoek naar insecten.

Ik kijk de kamer rond als ik deze woorden schrijf. Op de tafel staan verwelkte rozen in een vaas, ze dragen de kleuren kardinaalsmuts rood, helder wit en verliefd ros, het groene blad is nog fris en stevig. Hun schaduw hangt over de fruitschaal waarin kiwi’s en mandarijnen. Straks ga ik naar Schiedam, althans dat is mijn plan. Misschien schiet ik leuke plaatjes en krijg ik inspiratie voor mooie zinnen.

In een kamer op de eerste verdieping, die als relax- en werkkamer dient, klap ik de strijkplank open en breng het strijkijzer op temperatuur. Door het raam werp ik schuins een blik naar buiten en zie de lucht scharkeren van licht naar donker. Een vage regensluier maakt hem wazig en ik … ik schrijf wat poëzie.

licht is als lucht
heeft de verleiding
te reflecteren op het
belang daarvan     

Fragmentjes

    goedendag wensen

    wij elkaar. rossig en koud

    ligt de dag - open.

    

    

    ga ik links, of rechts

    buig ik mee, of ...

    spiegelbeeld

    aalscholver, schollevaar

    strak en met rimpels