donderdag 22 oktober 2015

God als misvatting




 Weet je nog dat wij wandelden in Abbenbroek,
langs de protestantse kerk en haar dodenakker.
Wij lazen een oude tekst boven het toegangshek
en begrepen hem maar half.

Wij liepen over een meanderend pad net buiten het dorp
links van ons een weiland vol jong leven en rechts
ten tweede male een begraafplaats, een moderne dit keer.

Bij een betonnen brug hielden wij halt
en gingen zitten, ieder aan een kant.
Jij begon te praten over leven en dood,

jij was bang voor ‘de jongste morgen’
ik stelde je gerust – er is echt geen God
die zittend op een wolk zal oordelen over
zijn volk en verwijzen naar hemel of hel.

Meer blijmoedig dan mistroostig liep jij later
met mij aan jouw zijde terug naar het dorp
bij de kerk keken wij nog eenmaal om en lazen:

'Heb eerbied voor deze plaats,
ontdaan van de aardsche zorgen
rust hier het menschlijk stof
tot aan de jongste morgen'.

Wij glimlachten naar elkaar
toch zag ik in jouw ogen een glimp van angst.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten