zaterdag 10 mei 2025

Zintuigen

Soms lees, of hoor je iets, maak je iets mee. Voor mij is het dan leuk om 'de boel' te combineren en samen te vatten in poëzie. Een haiku is dan een mooie vorm. Hieronder poëzie al of niet in haikuvorm. Aan de lezer de keus.

    Dat innigst wezen
    diep in rust met de natuur
    dit bindt mij in zijn

    zie deze dichter
    hij zwelgt in zijn gevoelens
    hoe verrukkelijk

    hey, ben jij de lucht
    kan ik je ademen en zien
    door je verdwijnen




  

dinsdag 6 mei 2025

Bevrijdingsdag

De boterhammetjes liggen rusteloos in hun kunststof huisje. Ze snakken naar aandacht. Willen opgegeten worden. Vooruit dan maar. Ik neem de eerste happen en kijk vanaf het bankje waarop ik zit over de vijver. Een blauwe reiger vliegt zijn rondje, een visser speelt meer met zijn smartphone dan dat hij vist.

Twee vrouwen, waarvan ik schat, een van rond mijn leeftijd en een van tegen de zeventig maken een kuiertje langs de oevers en verdwijnen achter een groepje bomen uit het zicht, om niet veel later halt te houden en, zo lijkt het mij tenminste, hun gesprek waarmee zij ongetwijfeld bezig waren, in stilstaande positie voort te zetten.

Op het moment dat ik mijn laatste boterham opeet, zetten zij hun stappen voort in mijn richting. ‘Mogen wij naast u komen zitten?’ ‘Ja hoor.’ Ik schuif op. Al snel raken we met elkaar in gesprek. Vooral met de oudere vrouw heb ik een optimistische klik, ondanks haar berustende, misschien wel treurige blik. We begrijpen elkaar.

De reiger is inmiddels in gevecht met een fikse voorn. Twee meerkoeten scharrelen rondom een mogelijk nest. Ik vertel wat meer over mijzelf, waarom ik juist daar zit. Er is begrip. Op het moment dat ik mijn tocht wil voortzetten, kom ik er al vragend achter dat de oudere vrouw, naar mijn idee beginnende, alzheimer heeft - . 

Op, toch ook, zo maar een dag ben ik er voor de ander en de ander voor mij. Kan het mooier.

 

maandag 28 april 2025

Schrijfsel

 

De controleurs - heeft iedereen wel een geldig overtochtbewijs -, klonteren samen voor een zonnig zondagochtendpraatje op het dek van de veerpont. Tijd om over te varen. Onrustig kijk ik naar de stuurhut. Ik kan toch nog wel mee? Voor de zekerheid steek ik mijn hand op, die het midden houdt tussen groet en seintje; ik wil mee. Iemand geeft een seintje naar de schipper. Gelukkig, ik mag nog mee en versnel mijn pas.

Achter sportievelingen op een racefiets sluit ik mij aan. ‘Fijne dag en veel plezier’, wordt er schuin achter mij geroepen. Op de een of andere manier voel ik aan dat de groet aan mij gericht is. Ik kijk om. Een motorrijder, met de helm nog op zijn hoofd, herhaalt zijn groet. Ik groet terug. Lachend verschuift hij de helm. Wij zijn bekenden van elkaar.

Vaak heb ik een deel van het tochtje dat ik loop met de fiets gereden. In mijn hoofd heb ik een keerpunt in gedachten. Als ik daar aankom en om mij heen kijk, schat ik een andere route in dan gepland. Dat moet toch te doen zijn. Een kilometer of vier, vijf, meer. Gelukkig heb ik de wijsheid om het niet te doen.

Dichtbij een plek die ik in gedachten heb om wat te eten krijg ik vervelende hongerklopachtige verschijnselen, die ik eerder ben tegengekomen op mijn racefietstochtjes. Op een bankje langs de rivier eet ik de helft van mijn lunch op. De andere helft kan er ook nog wel bij, ondanks dat het nog maar half twaalf is en zomertijd.

Tijd voor een tukje. ‘Niet doen. Hier’. Net op het moment dat ik in slaap sukkel, gromt en snuffelt er een wezen aan mijn hand die wordt geroepen door zijn baas. Roerloos blijf ik liggen. Dan maar pootje baden denkt de hond, want dat was het natuurlijk. Omdat hij in het water best een kabaal maakt neem ik polshoogte. Wauw, wat een knoeperd. Hij had mij zo op kunnen peuzelen.

Zag ik nog wat vogeltjes onderweg? Tuurlijk. De eerste voor mij van dit jaar. Kwikkend met hun staartjes, een geel lijfje en grijs kopje de … Ja wat? Zoek dat als lezer zelf maar op. Want, vogels kijken en op naam brengen is een fijne sport ;-)

 

dinsdag 8 april 2025

Een wandeling

 

Het Waterbos doet zijn naam geen eer aan. Zo lijkt het tenminste. Natuurlijk zijn er waterrijke duinpannetjes. De paden zijn droog en soms moeilijk te belopen. Mul zand is de schuldige.

Tussen nog vrijwel kale takken zingt een zwartkop uit volle borst. Nu hem nog zien te vinden. Geconcentreerd zoek ik hem. Een wijfje – de zijne? – zie ik eerder. In tegenstelling tot het mannetjes heeft zij een bruine kop. Ook een blauwborst laat zich zien en horen.

Opeens kruist, op nog geen tien meter afstand, een vos mijn pad en verdwijnt uit het zicht. Onderweg krijg ik keuzes welke route te volgen. Ik maak de verkeerde keuze. Het pad blijkt onbegaanbaar. Toch lukt het mij. Verderop heb ik minder geluk. Een enorme drassige grond, die onmogelijk met droge voeten te nemen is, stuurt mij resoluut terug.

Daar wacht glimlachend de barricade waar ik mij eerder moeizaam doorheen worstelde. Ik volg een spoor van schotse hooglanders en vindt heelhuids en droog mijn veilig begaanbare pad.

Moe zie ik iets moois. Wil de lezer weten wat? De foto hieronder ontsluiert het geheim. Kijk maar. 



driekleurig duinviooltje
 

donderdag 3 april 2025

schrijfsels

een zoele zondag aan zee
daar zit hij, op een rotspunt

overspoeld door en verzonken
in een stille schemerdroom
immens de blauwe weidsheid

de horizon brengt  hem in een
zachte stemming van geluk

alle liefde voor haar steeg
vanuit  hart naar lippen

zee hemel lucht, verwardheid
opent zijn ziel – hij ziet haar
hoort haar naam in golvenspel


inspiratiebron: Emile Zola



Even twijfel ik. Is de kringloopwinkel wel open? Naast een vrachtauto lijkt het rolluik gezakt. Toch maar even kijken. Gelukkig, hij is open. Het luik biedt bescherming tegen de harde wind, vandaar.

Achter de balie staat een man van, ik schat, rond de zeventig jaar oud.
'Hey' zegt ie. 'Jazzlefhebber'.
Voor zijn neus ligt een boekje van Jules Deelder met de titel JAZZ.


We halen herinneringen op. North Sea Jazz in Den Haag en Rotterdam. Delen onze interesses. Miles komt langs en Chet. Van Moderne Jazz moet hij weinig hebben. Ik zoek daar ook mijn weg in. Roy Hardgrove is ons kantelpunt. Vaag kent hij hem. Zo binden boeken en Jazz ons. Biebabeloeboep - Yeah. 
 

vrijdag 21 maart 2025

Op verzoek - voor E.

 

Voorbij het klappen van de vleugels. Zou het een zeearend zijn, denken zij. Zo te zien aan de grootte en de enorme spanwijdte van de gevingerde vleugels wel. Hij vliegt ver weg. Zeker op anderhalf, twee kilometer hemelsbreed, dus geen referentie. Een buizerd die hem wegpest biedt uitkomst. Daar passen er zeker drie a vier van in. Waar zou hij vandaan komen? Misschien wel van ver. Vier, vijf slagen en hij zeilt honderden meters ver. Kan zomaar een kilometer of dertig, voorbij het klappen van de vleugels zijn.

#

 

Het wetland doet zijn naam eer aan. Het is een vergaarbak van overtollig regen- en rivierwater uit de rivier die erlangs stroomt. Diverse eendensoorten vinden er hun domein. Op drooggevallen slik de roep van een tureluur. Boven de dijk, tussen de toppen van enkele vlieren en wilgen speelt een mannetje bruine kiekendief een spel met mij. Volg me maar, assie kan. Het lukt mij. De lach van een groene specht is misplaatst.

#

 

Een huismus lijkt zo algemeen. Een ordinair bruin vogeltje. Is hij dat werkelijk?. Als je goed kijkt niet. Zijn gedrag en de tekening van zijn verenkleed is dan best bijzonder. Misschien ontdek je dan wel een zwart vlekje op zijn witte wang. Ringmus is zijn naam. Een andere mussensoort, maar in het Latijns niet tot de mussen behorend, is de heggenmus. Al vroeg in het jaar laat hij zijn zang, vanuit onder andere heggen, horen. Vandaar zijn naam.

Wat te denken van een kneu. Baltsend. Tussen kluiten aarde - .

woensdag 19 maart 2025

Spel tussen licht en duister

 

duister kruipt omhoog
uit de aarde zoals ik ’t
dikwijls zie

het laatste licht van de dag
trekt op langs boom en struik
van het bos

in het noorden verslindt
de duisternis het licht
mateloos

de dag lijkt bijna verzwolgen
ik denk aan de zon die morgen
weer zal schijnen

voorbij gaat de dag, andere
met nieuwe verlangens,
zullen volgen

dagen met bloeiende fruitbomen
waarin het vlinderwit en -geel
de lijsterzang